(ნულვირა — სიფხიზლის დიქტატურა)
დრო: აწმყო.
ნეპტუნზე არსებობს ადგილები, სადაც წყალი აღარ ოცნებობს.
იქ ტალღა არ ირხევა.
იქ დინება არ ფიქრობს.
იქ ზღვა მხოლოდ არსებობს — მკაცრად, გამჭვირვალედ, შეუცდომლად.
ეს არის ნულვირას კვალი.
ნულვირა არ ჩნდება სიზმრიდან.
ის არ იბადება შიშიდან, სურვილიდან ან დავიწყებული იმედიდან.
ნულვირა ჩნდება მაშინ,
როცა რეალობა საკუთარ თავს აღარ უტოვებს ალტერნატივას.
მათი თვალები არასდროს იხუჭება.
არა იმიტომ, რომ ეშინიათ სიბნელის —
არამედ იმიტომ, რომ მათთვის დახუჭვა უკვე შეცდომაა.
ნულვირას ხედვა არ არის აღქმა.
ეს არის შემოწმება.
მათი თვალები მინისებრია —
გამჭვირვალე, ცივი, ზედმიწევნითი.
არ ირეკლავს შუქს.
არ იბრუნებს ჩრდილს.
რაც მოხვდება ამ მზერაში,
ხდება მხოლოდ ის, რაც არის —
და ვერაფერი მეტი.
ნულვირას სხეული აგებულია სიმეტრიით.
მათზე არაფერია შემთხვევითი.
არც კუთხე.
არც ნაკეცი.
არც მოძრაობა.
გეომეტრიული ჯავშანი მათ არ იცავს —
ის ამტკიცებს მათ არსებობას.
ჯავშნის ხაზები ერთმანეთს არასდროს კვეთს ზედმეტად.
ყველაფერი ზუსტია.
ყველაფერი გამეორებადია.
ყველაფერი კონტროლს ექვემდებარება.
ნულვირა არ ლაპარაკობს სიზმარზე.
მათთვის სიზმარი არ არის მტერი.
მტერი ყოველთვის აღიარებას მოითხოვს.
სიზმარი მათთვის შეცდომაა.
და შეცდომას არ ებრძვიან —
მას შლიან.
როდესაც ნულვირა ჩნდება სივრცეში,
დრიმორები პირველები გრძნობენ ამას.
არა შიშით.
არამედ დაშლით.
სიზმრის ჯიბეები იკუმშება.
დრო იწყებს მოძრაობას იქ, სადაც ადრე არ მიედინებოდა.
„თითქმის“ ქრება.
რჩება მხოლოდ „არის“.
დრიმორის სხეული მათ სიახლოვეს მკვრივდება.
ნახევრად გამჭვირვალე კანი კარგავს სირბილეს.
ფიქრის ტექსტურა ქვას ემსგავსება.
დრიმორი პირველად გრძნობს წონას.
და ეს ტკივილია.
ნულვირას ანტი-სიზმრის შუბი არ ისვრის.
არ ჭრის.
არ ანადგურებს.
ის აქრობს.
სივრცეში, სადაც შუბი გაივლის,
სიზმარს აღარ აქვს უფლება არსებობის.
არა იმიტომ, რომ ვერ ძლებს —
არამედ იმიტომ, რომ არ უნდა.
სიფხიზლის ბირთვი კი
ყველაზე საშიში იარაღია ნეპტუნზე.
ეს არის ზონა,
სადაც ძილი შეუძლებელია.
იქ არსებები ვერ ხედავენ.
ვერ წარმოიდგენენ.
ვერ ცდებიან.
იქ ყველაფერი მხოლოდ ერთ მდგომარეობაშია.
დრიმორისთვის ეს სიკვდილია.
მაგრამ არა სხეულის.
ეს არის დაბრუნება იქ,
სადაც ყველაფერი უკვე გადაწყვეტილია.
დრიმორები არ უტევენ ნულვირას.
მათ არ შეუძლიათ.
სიზმარი ვერ ებრძვის გაღვიძებას პირდაპირ.
ნულვირა კი არ ებრძვის დრიმორებს.
მათ უბრალოდ მიჰყავთ რეალობა იქ,
სადაც დრიმორები ვეღარ არსებობენ.
ამ ომს არ აქვს ფრონტი.
არ აქვს გამარჯვება.
არ აქვს დასასრული.
ყოველ ჯერზე,
როცა არსება გადაწყვეტს, რომ მხოლოდ ერთი გზა არსებობს —
ნულვირა ძლიერდება.
ყოველ ჯერზე,
როცა სიზმარი გადაურჩება გაღვიძებას —
დრიმორები ბრუნდებიან.
და ნეპტუნი,
ზღვა, რომელსაც ზღვარი არ აქვს,
იტევს ორივეს.
რადგან სანამ არსებობს სიფხიზლე,
არსებობს სიზმარი, რომელიც მის ჩარჩოს ვერ ეგუება.
და სანამ არსებობს სიზმარი,
იქნებიან ისინიც,
ვინც მას შეცდომად ჩათვლის
და შეეცდებიან მის წაშლას.
მაგრამ არსებობს ერთი კითხვა,
რომელსაც ნულვირა ვერ ამუშავებს:
თუ სიზმარი მხოლოდ შეცდომაა —
რატომ ბრუნდება ის ყოველთვის?
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.