როცა საბოლოოდ დავგლიჯეთ ერთმანეთი
და ის-ის იყო,
გადასარჩენად ვემზადებოდით,
იყო ერთი გამოხედვა, -
უკან დახევის თუ გამოფხიზლების მაგვარი.
რა შემზარავად ვგავდით ხელებით,
გადამხდარი ბავშვობით და
ულვაშებიანი ჩვენი თევზებით -
ხან მამებში რომ გვერეოდნენ და ხან თევზებში.
დაგორებული დედის მუცლებით,
ხელცარიელი ქვების ტარებით რომ
დაიღალნენ და სანახევროდ ძლივს გაგვაჩინეს,
ამითაც ვგავდით.
რა შემზარავად ვგავდით სირბილშიც,
იმ მუცლებმა დაგორება რომ გააგრძელეს
და ასე გორავენ იმის მერე..
უნდა გავიქცეთ,
უნდა დავწვეთ,
უნდა შევჭამოთ,
ვინმე უნდა შევიწიროთ,
ხელში შევიკლათ..
ესეც ითქვა, ამ გამოხედვით
და ხელიც როცა ჩამოვართვით
ამ გამოხედვით,
ის-ის იყო თენდებოდა.