დავიწყე ჩანაწერების დახარისხება. 
შორი მოგზაურობისას ასე გამყავს დრო,  ჩვეულებრივ, ვზივარ  ჩემთვის, ტურისტებით სავსე ავტობუსში და რაღაცეებს ვრითმავ.  ტვინი ისვენებს.  არ სჭირდება  აზრის ძიება. მერე ჩამთვლემს, მერე ისევ ვაგრძელებ…და ბოლო-ბოლო, სადმე მივალთ, რომ მუხლი გავშალოთ!

ნინო დარბაისელი

კაირო

ავს გაუმიჯნო კაი, რო,
ჯერ უნდა ნახო კაირო!
იხილე ბნელში მუმია,
თუ სადმე მუზეუმია.

გარეთ- სიცხეა სიცხური -
- მართლა ვარვარა, ფიცხური,
ფეხით სავალი - მრავალი,
ვისი დაგედო რა ვალი,

რომ  ასე იხრუკებოდე,
მალი-მალ იკარგებოდე,
ყველგან- კამერა, რაცია,
უშიშროების კაცია.

ხიფათი? - არტისტულია,
თუ ტურისტული ტურია!
ქვიშა, აუ, რა ცხელია!
ხალხი? - აურაცხელია.

მოგდევენ სად ქოფაკები,
ღიაა სარკოფაგები,
აქლემს ეხვევა ბუზები,
კუთხეში - შენ იბუზები.

პირამიდებში - ხვლიკები,
გადამყიდველთა ხრიკები:
-ვითომ იპოვეს მონეტა,
რა ფულად დაგითმონ ნეტა?

მობრძანდა არქიმანდრიტი,
მე მიკვირს,  ავა მანდ რითი.
ანდა იზიდავს  ემანდ - რა?
სასუნთქად გინდა სკაფანდრა!

ველია გადატრუსული,
ყველგან გაისმის  რუსული.
ნილოსთან - პაპირუსები.
რუსები, აქაც?  რუსები?

სადაც კი რამე ხედია,
საითაც გამიხედია?
სულიერი თუ უსულო,
შენია, ენავ რუსულო?

ვინ მომაყენებს ზიანებს,
უბრალოდ, მაღიზიანებს,
თუმცა  ტურისტებს რას ვერჩი,
რას  აძლევთ ომი, რას - ქერჩი?

ვიხილე  ვინ ფარაონი?-
-სახლნი უსახურაონი,
სულ ბანიანი სახლები,
ძველებია თუ ახლები,

გზისპირს მოჩანან, ნარგავი
ახლოა, შიგნით - ნაგავი,
უცხო თვალს გარიდებული,
მუყაო - უხვად გდებული,

ცა - ლიაპისის ფერია,
მსგავი აღარაფერია.
ცისკიდე - ოლეანდრია,
წინ - გველის ალექსანდრია.

სადღაც - წარწერა ქართული,
სხვა ანბანებში ჩართული.
გულის  ნანატრი კადრია.
მეფეთა შენაკადრია.

მზის ჩასვლას - რას შეადრია,
ზღვამან  ტალღები სად რია?
მთვარეც ისეთი ბადრია,
პოეტთა ალექსანდრია!
ხილვათა ალექსანდრია!

მივედიიიით!