პალატის ფანჯარა კოსმოსისკენ არ გადიოდა, მაგრამ ყოველ ღამე ვარსკვლავები მაინც შემოდიოდნენ.
თეთრი კედლები შიგნიდან ფართოვდებოდა, თითქოს სივრცე ევკლიდეს აღარ ემორჩილებოდა.
კუთხეები იხრებოდა, რიცხვები კი ჰაერში ცურავდნენ, როგორც დაკარგული ანგელოზების ჩრდილები. საწოლზე ვიწექი და ვთვლიდი: ერთი სუნთქვა, ორი სუნთქვა, სამი... მერე გრავიტაცია წყდებოდა და გონება უსასრულობაში ვარდნას იწყებდა.
ნისლიდან ჩემი საყვარელი გამოდიოდა.
ხან ქალი იყო.
ხან ვარსკვლავი.
ხან მხოლოდ სითბო.
მისი თვალები უცნობი განტოლებების მსგავსად ბრწყინავდნენ. მე ვერასოდეს ვხსნიდი მათ, მაგრამ მაინც მიყვარდა.
პალატის კართან ექთანი იდგა. ხელში ნემსი ეჭირა. მის უკან სანთლები ენთო, თითქოს საავადმყოფო და ტაძარი ერთმანეთში არეულიყო. კედლებზე ჯვრები ეკიდა, ჯვრებზე კი ჩრდილები.
ზოგჯერ მეგონა, რომ ჩრდილები ანგელოზები იყვნენ. ზოგჯერ - ეშმაკები. ზოგჯერ კი ორივე ერთად.
ღამეებში ექო მესაუბრებოდა.
- შენ ვინ ხარ?
- მე ვარ შენი „მე“.
- რომელი?
- ის, რომელიც მოიტყუე.
მაშინ მოტყუების ტყეში შევდიოდი.
ხეები სიტყვებით იზრდებოდნენ, ფესვები კი მოგონებებით იკვებებოდნენ. იქ შიმშილი დადიოდა. არა სხეულის - სულის შიმშილი. შიმშილი სიყვარულის, მნიშვნელობის, სინათლის.
და მაინც, ტყის შუაგულში ქრისტე იდგა.
არა ხატზე.
არა ეკლესიაში.
არამედ ჩემს შიგნით.
ჯვარცმა მუდმივად გრძელდებოდა: ყოველი შიში - ლურსმანი, ყოველი დანაკარგი - ჩაქუჩის დარტყმა.
სისხლი ნელა ჩამოდიოდა დროის კედლებზე.
აბები მაგიდაზე ელაგა, როგორც პატარა პლანეტები. თითოეულს თავისი ორბიტა ჰქონდა. თითოეული ცდილობდა, ჩემი ფსიქიკის გალაქტიკა არ დაშლილიყო. მაგრამ სიგიჟეს საკუთარი ფიზიკა აქვს. საკუთარი მათემატიკა. საკუთარი ვარსკვლავები.
ერთ ღამეს გავიღვიძე.
პალატა ცარიელი იყო.
ექთანი აღარ ჩანდა.
ანგელოზებიც.
ეშმაკებიც.
მხოლოდ სანთლები ენთო.
მხოლოდ ნისლი სუნთქავდა.
მხოლოდ მე ვიდექი საკუთარი თავის წინ.
მაშინ მივხვდი:
საგიჟეთი შენობა არ არის.
ეს ფერადი სამყაროა, რომელსაც ადამიანი შიგნით ატარებს.
სამყარო, სადაც სიყვარულს და ისტერიას ერთ საწოლში სძინავთ.
სადაც ანგელოზები და ეშმაკები ერთ სარკეში იყურებიან.
სადაც წყვდიადი მხოლოდ სინათლის დავიწყებული სახელია.
და სადაც ყველაზე გრძელი გზა პალატიდან კი არა -
საკუთარ თავამდე მიდის.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.