ღამე იყო.
არა - უფრო სწორად, დრო იწვა.
ცა მდინარესავით მიედინებოდა ზემოთ, ხოლო მიწა ვარსკვლავებივით დუმდა ქვემოთ.
ამ ორ სიჩუმეს შორის იდგა სიმინდი.
ერთი ღერო.
ერთი მწვანე ლოცვა.
ერთი ყვითელი ფიქრი, რომელსაც ჯერ კიდევ არ გადაეწყვიტა, მცენარე იყო თუ მზე.
ქარი მივიდა.
არ დაუბერავს.
უბრალოდ მიუახლოვდა.
როგორც მღვდელი უახლოვდება სანთელს, რომ მისი ალის ენა წაიკითხოს.
სიმინდის ფოთლები შეირხა.
ეს არ იყო მოძრაობა.
ეს იყო აღსარება.
ყოველი შრიალი პატარა ცოდვას ჰგავდა, რომელსაც სამყარო სიყვარულით პატიობდა.
ამბობენ, რომ მატერია ენერგიის ძილია.
მაგრამ იმ ღამით სიმინდმა სხვა რამ გაიფიქრა:
„იქნებ ენერგიაა ღმერთის სიზმარი, ხოლო მატერია - მისი გახსენება.“
და მაშინ მთვარემ თეთრი შუქი დაასხა მინდორს.
როგორც მწყემსი ასხამს წყალს მწყურვალე ცხვარს.
როგორც ანგელოზი ასწავლის ჩრდილს, როგორ იყოს სინათლის ძმა.
მიწის ქვეშ ფესვები საუბრობდნენ.
ძალიან ნელა.
ისე ნელა, რომ საუკუნეები მხოლოდ ერთი სიტყვის წარმოთქმას ჰგავდა.
მათი ენა ქვის ენას წააგავდა.
ქვის ენა კი - ლოცვას.
ლოცვა კი - დუმილს.
და დუმილი ყოველთვის უფრო ძველია, ვიდრე ნებისმიერი ღმერთი, რომელსაც ადამიანები სახელს არქმევენ.
იმ ღამეს სიმინდმა სიზმარი ნახა.
ნახა, რომ თავად იყო ოქროსფერი კიბე.
მის მარცვლებზე ადიოდნენ ჩიტები.
ჩიტების ზურგზე - ქარები.
ქარების მხრებზე - ღრუბლები.
ღრუბლების გულში - წვიმა.
წვიმის წვეთებში კი პატარა სამყაროები ბრუნავდნენ, როგორც ატომები ღვთის ხელისგულში.
და თითოეულ სამყაროში ვიღაც იდგა მინდორში და სხვა სიმინდს უყურებდა.
გათენდა.
მზე ამოვიდა.
მაგრამ ეს არ ყოფილა მზის ამოსვლა.
ეს იყო უზარმაზარი თვალის გახელა.
სამყარომ კიდევ ერთხელ შეხედა საკუთარ თავს.
სიმინდი იდგა.
იგივე.
და მაინც სრულიად სხვა.
როგორც ადამიანი ლოცვის შემდეგ.
როგორც მდინარე წვიმის შემდეგ.
როგორც ვარსკვლავი, რომელმაც საკუთარი სიკვდილი სინათლედ გადააქცია.
მაშინ სიმინდმა საბოლოოდ გაიგო:
ზრდა ზემოთ ასვლა არ არის.
ზრდა არის უნარი, რომ ფესვები უფრო ღრმად ჩაიდგა სინათლეში.
და რადგან ეს აზრი ძალიან მძიმე იყო სიტყვებისთვის, მან არაფერი თქვა.
მხოლოდ ირხეოდა ქარში.
როგორც მწვანე ფსალმუნი.
როგორც ოქროსფერი იგავი.
როგორც მიწის მიერ ნასწავლი ცა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი )
2024 წ.