ოლივერ ჰერფორდი - ძაღლი

ძაღლია მურა, თეთრი, ან შავი,
ხან კლოუნივით ჭრელი აქვს ტყავი,
მოსწონს უაზრო ხმაური, ხალისს
ანიჭებს მოჟრიამულე ხალხი.

თავზე ხელს უსვამს დიდი, თუ ბავშვი,
ისწავლის - მომკვდარუნებას თავის,
ხვეწნას და მიტან-მოტანას, ტანტალს,
რასაც თაკილობს აღზრდილი კატა.

ძველ და გაცვეთილ ხუმრობით კაცთა,
კუდს აქიცინებს, დახტუნავს ანცად,
ტაშს დაუკრავენ მას ქების შესხმით
და მიაჩნიათ, ნამდვილად ესმის.

„კარგ ძაღლს“ არქმევენ, ფიქრობენ ღირსობს,
მე მიწოდებენ „საბრალო ფისოს“,
რად ვარ „საბრალო“, ის - „კარგი“ ძაღლი,
არ ვიცი, ამის განსჯაც კი დამღლის.

ნდობის გარეშე ვერავინ მართავს,
თავს გაუყადრებს კეთილს და მართალს,
არ მოატყუებს ფისუნას ალღო;
შენ ყველა ჩაგთვლის მეგობრად, ძაღლო!

15 ივნისი, 2026 წ.

Oliver Herford – The Dog

The Dog is black or white or brown
And sometimes spotted like a clown.
He loves to make a foolish noise
And Human Company enjoys.

The Human People pat his head
And teach him to pretend he’s dead,
And beg, and fetch and carry too;
Things that no well-bred Cat will do.

At Human jokes, however stale,
He jumps about and wags his tail,
And Human People clap their hands
And think he really understands.

They say “Good Dog” to him. To us
They say “Poor Puss,” and make no fuss.
Why Dogs are “good” and Cats are “poor”
I fail to understand, I’m sure.

To Someone very Good and Just,
Who has proved worthy of her trust,
A Cat will sometimes condescend—
The Dog is Everybody’s friend.