რობერტ ფროსტი - მიტოვებული

ო, სად მსმენია ადრე ეს ქარი,
უღრმესი გრგვინვით, ესოდენ მძაფრი?
რად მაიძულებს ის, რომ ვარ მდგარი,
მიჭირავს ღია და ურჩი კარი,
ქაფიან ნაპირს დავცქერი ზაფრით?
ზაფხული მორჩა, დამდგარა მწუხრი,
დასავლეთით ჩანს ღრუბლები ქუფრი,
ჩაზნექილია ფიცრები ზღურბლის,
ქარი ფოთლების  სისინა დასტას
მუხლზე მიმიზნებს, ამაცდენს, ფანტავს.
ავბედითი ხმა გუმანით მახლის,
ჩემს საიდუმლოს შეიტყობს ხალხი,
სრულიად მარტო რომ დავრჩი სახლში,
რაღაცნაირად გაიგებს მართალს,
რომ მარტოობის ჩავიცვი თალხი,
ხმა მეტყვის - არვინ მყავს, ღმერთის გარდა.

19 ივნისი, 2026 წ.

Robert Frost  - Bereft

Where had I heard this wind before
Change like this to a deeper roar?
What would it take my standing there for,
Holding open a restive door,
Looking down hill to a frothy shore?
Summer was past and day was past.
Somber clouds in the west were massed.
Out in the porch's sagging floor,
leaves got up in a coil and hissed,
Blindly struck at my knee and missed.
Something sinister in the tone
Told me my secret must be known:
Word I was in the house alone
Somehow must have gotten abroad,
Word I was in my life alone,
Word I had no one left but God.