(ჰაკურიო სუიკაძის ფიცი — წყლის და ქარის კოდექსი)


დრო: აწმყო.
ფიცი არ ითქმის ხმამაღლა.
ნეპტუნზე ფიცი ითქმის ისე,
რომ წყალმა თავად გადაწყვიტოს —
გააგრძელოს თუ არა შენი ტარება.
ჰაკურიო სუიკაძე დგას ზედაპირზე.
არ დგას სიმყარით.
დგას ნებართვით.
მისი ფაფარი ქარს არ ეძებს.
ქარი უკვე აქ არის.
და მაშინ,
სანამ სიტყვა სიტყვად იქცევა,
სანამ ფიქრი ხმას მიიღებს,
ფიცი იწყება —
არა როგორც ტექსტი,
არამედ როგორც მდგომარეობა.
ჰაკურიო სუიკაძის ფიცი
ვფიცავ წყალს,
რომელიც არ მეკუთვნის,
და ქარს,
რომელსაც ვერ დავიჭერ.
არ დავდგები იქ,
სადაც ჩემი ყოფნა ზედმეტია.
და არ გავივლი იქ,
სადაც გზა ძალით იქმნება.
ჩემი ნაბიჯი
არ იქნება წნევა.
თუ ზღვა არ დამრთავს ნებას —
მე დავრჩები უძრავი.
ჩემი სიჩუმე
არ იქნება შიში.
თუ ბრძოლა გარდაუვალია —
მე არ დავაგვიანებ.
ვფიცავ,
არ დავარტყამ სხეულს,
სანამ განზრახვა ცოცხალია.
და როცა განზრახვა დაიშლება —
მე არ გავაგრძელებ დარტყმას.
ჩემი იარაღი
არ ითხოვს სისხლს.
ის ითხოვს სიზუსტეს.
და თუ სიზუსტე დაიკარგა —
მე დავხურავ თვალებს და შევჩერდები.
ვფიცავ,
არ გამოვიყენებ ძალას
საკუთარი სახელის გასაზრდელად.
თუ ჩემი სახელი გაიზრდება —
ეს მოხდება ჩემს გარეშე.
არ დავიცავ სამყაროს,
რადგან სამყაროს დაცვა
მისი დამახინჯებაა.
და არ გავანადგურებ მას,
რადგან განადგურება
ძალაუფლების სიცრუეა.
მე ვიქნები გზა
მხოლოდ მაშინ,
როცა გზა აღარ არსებობს.
და როცა გზა დაბრუნდება —
მე გავქრები.
თუ წყალი გამყარდება ჩემს ქვეშ —
ეს იქნება მისი არჩევანი.
თუ ჩაიძირება ჩემი კვალი —
მე არ შევბრუნდები.
ვფიცავ ნეპტუნს,
რომელიც არ არის პლანეტა,
არამედ სუნთქვა.
და ვფიცავ საკუთარ თავს,
რომ არ გავხდები გმირი.
რადგან გმირობა
ზღვისთვის ყოველთვის ზედმეტია.
ფიცი დასრულდა.
არა სიტყვით.
არამედ იმით,
რომ ზღვა არ დაიძრა.
და ეს ნიშნავდა —
დაშვებულია.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.