ვფიქრობდი.
ქარი კართან კიოდა,
ვეგებებოდი ღამის ტრიადებს..
თითქოს შორეულ საიქიოდან
წუხილნარევად ამეკვიანტნენ

სიტყვები.
მარად  გაურიყავი
სულის უფსკერო ოკეანიდან,
იყავი, იქნებ ახლო იყავი
იქნებ აფრთხობდი ჩემში შაითანს,

ეჭვებით,
კვეთდნენ ერთურთს  ქუჩები
დიოდი, ფიქრად, ცრემლად დიოდი ...
ხმათა ლანდებში გაყუჩებული
ვდუღდი და ვეღარ გადმოვდიოდი...

ვჯავრობდი...
ჯავრსაც ედო ურდული,
(იყო წერტილი ნაცვლად ტირეთა)...
ასე მიგყავდი თავჩაღუნული
დღისა და ღამის დასალიერთან..

მიყვარდი,
ახლაც როგორ ,,მიყვარდი"
ვიყავი, (ახლაც) მონა, ვასალი...
შენს თბილ მკლავებში გაურიყავი
-მზის უკანასკნელ ამოსვლასავით...

ვფიქრობდი
- გარეთ ქარი კიოდა,
ვეგებებოდი ღამის ტრიადებს...
თითქოს შორეულ საიქიოდან
წუხილნარევად ამეკვიატე....