ფრთებგალღობილი დედალოსივით,
ზღვის სიღრმეებში ვეძებ იკაროსს,
დაღვრილი ცვილით, ცივად მოსილი —
სადა ხარ ნეტა, ჩემო ცისკარო!

მე უკვე აღარ მჯერა ამ ცების,
არც იმ მზის, ფრთებს რომ ცაში გვპირდება;
რადგანაც ჩვენ ვართ მხოლოდ კაცები —
დანარცხებაა ჩვენთვის დიდება!

ხელებით ვეძებ შენს ჩრდილს — ჩამდინარს,
მე არაფერი არ მინდა ამ ცის.
მე ყოველ ღამეს ფსკერზე ჩავდივარ,
როგორც ცოდვაში ჩასული კაცი!

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026