როდის გამივლის სიყვარული ,
როგორც ვირუსი-
ყურის სიწითლე, კანის აწვა,
სისხლის ჩაქცევა.
თვალები შენი- მოხატული ფერით ფირუზის.
ჩემი ჩამუხვლა შენს წინაშე - რომის დაცემა.
როდის გამივლი, როგორც ტკენა ?
როგორც  ჭრილობა?
როდის ? -მომეცი სანუგეშო სიტყვა, პირობა...
არ მინდა, ვიყო ავთანდილი
და არც- გმირობა .
მინდა, ჩემ ტყავში დაბრუნება.
ჩემნაირობა!
მინდა, დავწვე და მთელი ღამე ისე მეძინოს,
სიზმარშიც კი არ მოხვიდე და არ გაგეცინოს
და რომ მოხვიდე,ვინ მიშველის,
ღმერთო ? მერე ხომ
ნაღდად ბოლომდე შევიშლები ,
შენ რომ შემეხო.
გამიშვი მარტო თეთრ ღრუბლებში ,
მარტო გამიშვი ,
ნურც ზღვის ტალღებში შეხეტებას ნუღარ დამიშლი.
გამიშვი, მინდა მოვიარო მთელი  ხმელეთი-
ერთი ჯინსით და ერთი ქურქით, ერთი ბერეტით ...
ჩემ ლურჯ სიზმრებში დამიტოვე
ტუნდრის მარხილი,
ლიანდაგები, ბილიკები ,
ქარის უბნები.
ოღონდ მომშორდეს სიყვარულის სენი - ცალმხრივი
და დავტკბე ისევ  სანატრელი თავისუფლებით!