მომავალს ჩემი არყოფნის ფორმა აქვს.

ხვალემ ფეხი მოიტეხა.

დილით
კარზე დააკაკუნა —
ფეხშიშველი იყო.

არ შემოვუშვი.

მთელი დღე
კართან იჯდა
და ჩემი ნაბიჯების ზომას
საკუთარ მოტეხილობაში ეძებდა.

წარსული —
მომავლის ჭრილობაა,
რომელმაც ჯერ არ იცის,
სად სტკივა.

საღამოს კარი გავაღე.

არავინ.

მხოლოდ ერთი ნაკვალევი იატაკზე —
ჩემი,
რომელიც ჯერ არ გადამედგა.

დრო
ჩემ წინ ჩაიმუხლა
და თასმას მიკრავდა.

მე კი პირველად ვიფიქრე:

იქნებ ღმერთიც
ჩემი გადადგმული ნაბიჯია,
რომელიც ჯერ არ გადამიდგამს.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026