ნებისმიერი კმაყოფილი იტყოდა ამას..
დილით ავდგები-სასოებით დავისხამ ყავას..
მაგრამ ცხოვრება გაცრეცილი შეცქერის ნანას
მე დავირქმევდი ჭადრის ფოთოლს...  ეცემა ქალაქს...

გზააბნეული დავიარები ჟინვალის ტყეში..
ცრემლებს ვიწმინდავ..გულში ვაგროვებ..მიჭირავს ხელში
და არ გადავყრი,უნდა გაჩუქო ორიოდ დღეში..
სხივი ჩამიქვრა,სახელად ნანა..და დავრჩი ბნელში..

ვარდები..ტიტები..თეთრი გვირილა როგორ გგავს იცი?
და მე შენ ამას, ორი წელია რაც უკვე გიხსნი..
ბავშვები..ქალები..მოხუცები დადიან ერთად..
სადა ვარ?.პანსიონატში? შენ გზა ხომ იცი?...

მოდი...
მიშველე...
გამომიყვანე...
წავიდეთ სახლში..
შენ დაიძინე,მე ვაუთოვებ
ჯინსს ჩავყრი წყალში...

კუდიან ვარსკლავს—კუდი ამშვენებს..
რად უნდა ნეტა?...
მე ვერ გავიგე შენ რა გამშვენებს..
სახლი არა გაქვს?!!! მე ავაშენებ!!!

ამასაც ვბედავ...