ცას ვარსკვლავები ანათებს მკრთალად
მთვარეც საოცრად დადუმებულა,
მე შენზე ფიქრში ვეხვევი კვლავაც
ძარღვებში სისხლი ადუღებულა,



როდემდე გავძლო უშენოდ, მარტო
ან კი როდემდე ვმალო სიმართლე,
იმედიც არ მაქვს არ ვიცი რატომ
თითქოს ვხვდები, რომ არ გამიმართლებს...



იქნებ ამ წუთას თავად კითხულობ,
და ვერც კი ხვდები რომ შენ გეხება...
რომ ჰაერივით მჭირდება შენი
დანახვა, თუნდაც ერთი შეხება



ვერვინ მიხვდება ვერც  შენ მიხვდები,
ვერც წარმოიდგენ რომ ეს შენა ხარ
უფლება არ მაქვს გითხრა სიტყვებით
ამიტომ მიწევს გულში შენახვა



ფანჯარას ვაღებ, ვისუნთქავ ჰაერს
თითქოს შენს სურნელს მომიტანს ქარი...
კვლავ შენზე ვფიქრობ ამ შუაღამეს
და კვლავ არა აქვს ამ ფიქრებს ზღვარი...