მერე რა რომ ვტირი, მერე რა რომ მცივა...
  ნეტა ვიცოდე, მიყვარხარ თუ არა, მაშინ ამდენი ბოდიალი, ამდენი სისულელეების თქმა არ დამჭირდებოდა, პირდაპირ გეტყოდი, მიყვარხართქო...
  მერე რა, რომ წვიმს, მერე რა რომ მცივა...
  რომ არ შეგხვედროდი, არ შემიყვარდებოდი. აი, ასე მარტივად გადავწყვიტე ჩემი ცხოვრება. იქნებ და ჯობდეს, არ გავართულო ყველაფერი, მივიღო ისე, როგორც არის და არ დაგიწყო ძებნა... ახლა ხომ სადღაც ხარ? ჰოდა მეც  მინდა მანდ ვიყო...
  მე კიდევ ზღაპარი მინდა. გამაფრთხილეს, არ არსებობსო, არ დაიჯეროო, მაგრამ რა ვქნა, მინდა...
  ყოველთვის, როცა შენს ძებნას ვიწყებ, მაგონდება, რომ შენ სხვისი იყავი, და ალბათ სხისი გახდები, მაგ შუალედში, ჩემი _  არსდროს. გეძებ  იმაზე იქედან და წაგიყვან იმაზე იქეთ...
  უაზროდ ყოფნა არყოფნას ჯობია, იმიტომ რომ იქნებ სხვისთვის მაინც ატარებდე რაიმე აზრს... მომენატრა სიტყვა "საკუთარი", როცა ამ სიტყვაში შენ გგულისხმობდი... ყველაზე ბანალურიც რომ იყოს ჩემი სიტყვები, მაინც გეტყვი, მენატრები...
    ჩემი ბრალია, ყოველთვის მთავარ სათქმელს ბოლოსთვის ვიტოვებდი, მეტი  ეფექტისთვის... ესეც ჩემი ეფექტი, მივიღე ის, რაც ყველაზე ეფექტურია საკუთარი თავის წინააღმდეგ, შემიყვარდი და აღარ მაქვს "მე", ახლა ვარ შენ.
  არ გაბედო და არ შემიბრალო. ამას ისე ვერ მოახერხებ, მე რომ მეამოს და სხვანაირად გულს მატკენ. ხედავ, ისევ დაბნეული ვარ, არ ვიცი რა მინდა , შენს გარდა, რა თქმა უნდა. მე არა ვარ სულგრძელი საიმისოდ, რომ ბედნიერება გისურვო სხვის გვერდით, მე ეგოისტი ვარ, შენით და ალბათ, სიყვარული, რომელიც ეგოისტად გაქცევს, არ არის ის, რაც შენ გჭირდება.
  ერთ კითხვაზე მიპასუხე, გჭირდები?
  და იცი რა შეგრძნება მაქვს, რომ შენ გინდოდა ჩემი შეყვარება მაგრამ მე თითონ შემიყვარდი მანამ ისე თავბრუდამხვევად, რომ გაბრუვდი და მერე, გაივსე და გადმოიღვარე ... და დაიცალე, ჩემგან და ჩემით... აი, ეს დავმართე საკუთარ თავს შენი შეყვარებით...
  მე, გოგოს, რომელსაც არავისთვის ეკოცნა, პირველმა შენ მომპარე გრძნობა, რომელსაც ჯერ არც კი ვიცნობდი, დამანაზე, დამაქალე და მერე... მერე მიმაგდე, არ მრცხვენია, ამას რომ ვამბობ, იმიტომ რომ მე ხომ ოდესღაც ვიყავი უბიწო, ფაქიზი სულით და გამოუცდელი გრძნობებით. მერე შენ გამოჩნდი ასეთი ძლიერი და უხეშიც, რაღაცნაირად... არ გადანაშაულებ იმაში, რომ გულგრილი ხარ, მტანჯავს ეგ, მაგრამ ვერ დაგადანაშაულებ...
  ახლა ზღვის სანაპიროს მივუყვები თეთრმოლურჯო კაბით და ზუსტად ამ ფერის ტალღები მოხოხავს კენჭებზე. მოდი, გამხადე ეს კაბა თორემ შევერთვები ზღვას და გაგიქრები შენი თამამი, ბოდიალა გოგო. თუ ვერ მიშველი  გადამარჩინე მაინც...
  ხომ ხედავ მეც ვტირი და მერე რა? ისევ უდარდელად გააგრძელე სიცოცხლე, როგორც აქამდე, არ  მიდარდო და არ მომისაკლისო, მე მაინც ვერ მომკლავ იმაზე უფრო, ვიდრე მე მოვიკალი თავი...
  ნურც იმას იდარდებ, რომ დამატირებენ და კუბოს დამისველებენ, თუ მეღირსა საერთოდ...  ხომ იცი გაზაფხული როგორ მიყვარდა წვიმებიანად და უბრალო წვიმად მიიღე ეს ცრემლებიც, მითუმეტეს მგონია, რომ ცის მეტი არავინ დამიტირებს... იასამანიც ხომ სველდება გაზაფხულზე, მაგრამ მაინც ყვავის...
  მოვკვდები იმ იმედით, რომ არ იქნები ამით უბედური. უბრალოდ გახსოვდეს, მე ჩემი ცხოვრების ყველაზე ხანგრძლივი და თავბრუდამხვევი ტანგო შენთან ერთად ვიცეკვე...
  შენ არ იტირო, პატარავ... აჰა, ჩემი ყველაზე დიდი გული შენ...

  მერე რა რომ სველია, სველი... იასამანი...