მახსოვს სოფელი. მისი ეზო და თუთის ხე. კიდევ თუთის სურნელი და ამოჩემებული კუნძი სახლთან, სადაც საათობით იკრიბებოდა ახალგაზრდობა. ისიც მახსოვს რომ ძალიან სერიოზული იყო. არვიცი სერიოზული იყო საერთოდ თუ ჩემთან ხდებოდა სერიოზული, მაგრამ ასეთი დამამახსოვრდა.
  მახსოვს ერთიდაიგივე ვარსკვლავი გვქონდა ამოჩემებული და ბავშვურად ვბოდიალობდით ჩვენს ოცნებებზე ღამ-ღამობით. კიდევ თეთრი კურდღელი მახსოვს ,,ნაბია”, მეუბნებოდა შენ გგავსო და ისე ბავშვურად უვლიდა... მე ბავშვურად დავცინოდი, მე თუ ნაბია მგავს შენ ბოთე ხართქკო. თავიდან ბრაზდებოდა, მერე მიეჩვია... მერე აღარ ვიცი რა დაემართა ნაბიას, ჩვენი გზები გაიყარა და...
  ამ ბოლო დროს ამოვიჩემე, ბავშვობა დამჩემდა, გამოჩნდა და მიპოვა, ან ვიპოვე, რა მნიშვნელობა აქვს? თუთის სურნელი მომიტანა და კიდევ ბავშვური ღიმილი დამიბრუნა.
  ცოტა ხნის წინ ვნახე და ისეთი შეცვლილია გამიკვირდა. შენ ისევ ისეთი ნაბია ხარო მითხრა და ისე სულელურად გამიღიმა რომ... შე ბოთემეთქი მაშინვე სიცილი ამიტყდა...


* * *
- რა სევდიანი ხარ?
- არ ვარ სევდიანი
- რავიცი მოწყენილი ხარ
- ჰო ცოტათი
- ისევ ისეთი თვალები გაქვს, ბავშვური და სევდიანი
- ჰო არ შევცვლილვარ
  მერე რატომ ვთქვი მეც არ ვიცი, ზღვისფერი თვალები მაინც მქონდესთქო და ზღვისფერი მხოლოდ ზღვას იტევსო, ასე მიპასუხა. უცნაირად ღიმილიანი ვარ მასთან.


* * *
-რას აკეთებ ნაბი?
-ჩემი მეგობრის  პროზას ვკითხულობ, უცნაურ ბავშვზე და ბავშვობაზე
-კიდევ წერ ლექსებს?
-გხსომებია
-არც დამვიწყებია
-კარგი ბოთე ხარ შენ
-რაზე წერ ხოლმე?
-...... უფრო სიყვარულზე, მაგრამ ბოლო დროს აღარაფერი დამიწერია
-წამიკითხავ?
-წაგიკითხავ
-....... მოდი ახალს რომ დაწერ მერე წამიკითხე
-თუ დავწერ წაგიკითხავ
-არ გინდა ჩემზე დაწერო? – იცინის
-წერილად გამოგიგზავნი ჩემს აბსურდულ პროზას შენზე –მეც მეცინება
-იმედია მოაღწევს


* * * 
  ბოლო დროს ღიმილი არ მშორდება, ბავშვობაში ვმოგზაურობ და ბედნიერი ვარ. არვიცი იმდენი რამე ამომიტივტივდა და გამახსენდა რომ, კიდევ დიდხანს მეყოფა ალბათ.

-ხომ გეუბნებოდი  ცოტა ხნის წინ სულ ღიმილიანი იქნებიმეთქი
-შე ბოთე შენა – მეღიმება, ეს სიტყვა შემიყვარდა, ლამისაა ყველას ბოთე ვეძახო და ამაზე დამცინის კიდეც
-დღეს მცხეთაში ვიყავი, მამა გაბრიელის საფლავზე
-არ ვარ ნამყოფი – მოვიწყინე მე
-მე წაგიყვან, ერთად წავიდეთ, იცი რა შეგრძნებაა? თავიდან დაიბადები ნაბი
-მინდა თავიდან დავიბადო


* * *
-დღეს ნიაზის ყირამალა დავიჩემე
-და ყირამალაზე გადადიხარ? - დამცინის
-მე არა თავში გადადის ყველაფერი ყირამალაზე,ყველაფერი აირია.  არეულ-აფორიაქებული ვარ და ვერაფერს ვალაგებ
-გიჟი ხარ
-ჰო  გიჟი ვარ , ყველაფერში გიჟი ვარ, ყველა გრძნობაში, ყველა საკითხში, ყველა გადაწყვეტილებაში , სიცოცხლეშიც გიჟი ვარ და უუუუჰ, ვაღიარე აი თამამად რომ ვერ ვარ და რავიცი ერიდე მაინც გიჟებს – ვიცინი, მართლა გულით მეცინება ჩემს ბოდიალზე
-. . .  რისი გეშინია ირ? – პირველად მომმართა სახელით
-. . . თუთის სურნელის მეშინია - ისევ მეღიმება


* * *
    არვიცი მერე კიდევ რეები ვიბოდიალეთ, რაზე ვიცინეთ ან ვისზე, რა გავიხსენეთ და რა არა. ჩვენ ორივე ბოდიალები ვართ და მე შედარებით მეოცნებე.
  ბავშვობიდან შემომეპარა და ბავშვური ღიმილი დამიბრუნა. უჩვეულო და სუფთა. ჩემი ღიმილია ბოთე.
  შევპირდი აბსურდულ პროზას წერილად მოგწერ მეთქი. დავწერე კიდეც მაგრამ ადრესატამდე მიაღწევს თუ არა ჯერ არ ვიცი. ვინ იცის იქნებ მიაღწიოს კიდეც.


* * *
-ხედავ? მე მწერალი ვარ – მეცინება საკუთარ თავზე, ვკაიფობ რა მოხდა.
-მე ფიზიკოსი - თვითონაც იცინის
-არა შენ ბოთე ხარ
-შენ ნაბია...

და ისევ ვბრუნდებით ბავშვობაში....