ბოლოსიტყვა

                                        ,,...მაგრამ ღმერთი მოგხედავთ, წაგიყვანთ
                                            ამ ქვეყნიდან იმ ქვეყანაში, რომელსაც შეგპირდათ...’’
                                                                                                              დაბ. 50.24.
რაინდი მშვიდი, ნათელი მზერით...

      რაღას მოელი?!...
ეს არის და კიდევ ის ფიქრი,
      რომ, მორჩი... და...
ბოლოსიტყვასაც თუ იპოვი...

...რაინდული ჩანალექი
              და დიდი ძლიერი ხელით დაბეჭდილი,
უზარმაზარი მუზარადით
              დაფარული უცხო სახე მომავლისა...

თუ აეხდება  ხედვა უკუნეთს...
      და მომავალს კი -- მუზარადის ლითონის ფარდა?!...

...მოლოდინის ყვითელ ნაფლეთს
                                    რას უზამ ახლა?!...
შეინახავ სათუთად, თუ...
                                  გადააგდებ?...
აწ რაღად გინდა,
                        ხომ უკვე ახდა?!...

სევდა?!...
        მართლა, სევდას დაფარავ?!...
            კვლავ მუზარადში გამოამწყვდევ... თუ...?!...

... იცი, რომ არვინ ისმენს შენს მწარე ქვითინს...
                                                            ბალიშზე სძინავთ...
აქ მარტო უკაბელო კავშირების მომლოდინე
                                                          სამყარო ფხიზლობს...
და ისიც მხოლოდ იმიტომ, რომ დაგიმიზნოს...
                მოგიპოვოს....
                                  და გაგცვალოს...
იქ, იმ ფასად,
              როგორადაც ეყიდები ვიღაც ვაჭარს... მაშინ?!...
მაშინ...
ო, რაინდნო... სარაინდო ვის რაღა გაქვთ?!...
            რა ხანია დრომ დაგცალათ...
                                            გაგატარათ, როგორც ტარა...
და ცარიელ, ლითონისფერ
                        მუზარადად აგაყუდათ სადღაც ცალად...

სევდა... სევდა...     
                  ის-ღა შეგრჩა
                                    დიდ ტკივილად, თუ ღიმილად...
ეს ცხრაფერა ჯადოქარი არ გაძინებს...                       
სულ ასეა...
                მძიმეა, თუ მსუბუქია...
                                            ყველას სევდას შენ იკიდებ...
სხვა რა გზა გაქვს,
                            რაინდებზე რადგანაც თხზავ...       

და იმედი.?!...
            ბოლოში ხარ!!!......
                            მორჩი...?!
                                      აი, ბოლოსიტყვაც!!!...

[დაიბეჭდა... იყიდება, როგორც ყველა...
მყიდველი დგას დახლის წინ... და
,,ო... რა არის?...”
,,რომანია...”
,,რაინდების?”
,,დიახ... გახლავთ....”
,,და... რაინდნი სად არიან?!...”
,,თუ... ირწმუნებთ,
                        დაინახავთ...”
,,უფრო მსუბუქ რამეს  ვნახავ...”]

იმედი ხომ ბოლოს კვდება?!...
          თუ ახლა ამას კითხულობთ,
                            ჩანს, არა ვწერ მუდამ მართალს...

                                                                2008წ. 26 აგვისტო. 13 ოქტომბერი.
     
                                                       
                    (დ ა ს ა ს რ უ ლ ი)