ვიხდი
სიჩუმეს, გველის კანივით,
სულში ტკივილებს,
როგორც ოთახს დაძინებისას, ისე ვაღამებ
და სულახდილი,
სხეულშიშველ გრძნობებს ვამრავლებ
შენი სიფხიზლით.
გავხსნი დარაბებს...

დრომ საცერივით გაცრა განცდები,
როგორც საყვირი ხმადაკარგული,
სულმთლად ტყუილად ვიბრძვი,
გაქცევის,
შენგან ამაოდ დამაქვს იმედი,
სურვილდაგეშილს.

ჩემში
აყარეს იარაღი სიამაყეს და
როგორც ღირსეულ გენერალს ომში,
ბოლო სურვილით სიკვდილამდე ვათავსებ
სადღაც,
სხეულს გარეთ, საკნების რიგში,
მანამდე მოდი...

ვნებადაღვრილი
მზე რომ ცაზე გაიზმორება,
შეშლილმა ხარბად დამალეწე ძუნწი მკლავები,
ყველა უშენო წამი ტუჩზე კოცნით დამიშრე,
მხოლოდ შენი ვარ
ყველა სუნთქვით, ყველა სიგიჟით,
_

გნებდები,
მოდი,
კვლავ არწასვლით
თუკი
დამინდე.