მე ვეძებდი წერტილს შენს სხეულზე და
მომაჩეჩეს ხელში პატარა ქაღალდი
უამრავი წითელი და ლურჯი ხაზებით
და წერტილებით.
მომაჩეჩეს შენი პოვნის ზუსტი რეცეპტი,და მეც შიშისხელა თვალებით
ვუყურებ უცნაურ წერტილებშორის მანძილებს,
და ვგრძნობ შენს ტკივილს,
და მაინც ვერ ვხვდები რატომ შეგკუმშეს ასე საშინლად და რატომ დაგარქვეს პირობითობა
როგორ დაატიეს ორწერტილშუა ამდენი სახლი და ამდენი ფანჯარა
ამდენი დილა და უძილო თვალები
როგორ დაატიეს მადენი ძილსგამოგლეჯილი კუნთები
რატომ დაგტოვეს ცარიელი და რატომ წაგართვეს მოლოდინი
რატომ აღარ გეძებენ
მე ვუყურებ რეცეპტს და
გაურკვეველ იეროგლიფებს
და ვერ ვპოულობ გზას შენამდე
და ვეკითხები ყველას და ყველა მაჩეჩებს რეცეპტს, და მიხსნის პირობითობებს.
მოდი მე მაინც მოგძებნი
სახლებშორის და კვეთებშორის,
რეცეპტებიანი ადამიანებსი სიტყვებშორის და მის ნაბიჯებშორის
ისევ მოგძებნი და კალთაში ჩაგიჯდები
და ვუყურებ შენ ანარეკლს მეორე მხარეს,
და დავინახავ ფანჯარაში დარჩენილ თვალებს,
ჩაძინებულ სახლებს და სახლებშორის სიბნელეებს
და დილის მოლოდინს
ოცნებებივით ანთებულ შუქებს,
დილით რომ სათითაოდ ჩაქრებიან და ჩაიცლებიან ქვიშის საათებივით...