ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს საკუთარი თავის,
მერე რა,რომ უაზროდ ვფლანგავ მთელს ჩემს ცხოვრებას- 
და ვერაფერი გამოვტაცე დროს -
მარტოდმარტო,მხოლოდ თავისთვის რომ დადის.

ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს სიცოცხლის,
სხვისი სისხლის სუნი რომ ასდის და
მე არ მომიპოვებია-
უბრალოდ, გავითვალეთ და მე მერგო...
ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს საკუთარი თავის,
მერე რა, რომ უაზროდ ვფლანგავ ფულს,
ჩემი ოფლის ნაკვალევზე  შემთხვევით გადმოვარდნილს
სქელი, ამრეზილი ჯიბიდან.

ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს,
რომ ვცხოვრობ ჭაობში,
მერე რა, რომ ამ ჭაობის არცერთი გომბეშო
არ გადაიქცევა ჯადოსნურ პრინცად,
რამდენი კოცნაც არ უნდა ვუძღვნა.

ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს საკუთარი თავის,
მერე რა, რომ  ჩემი ცხოვრება უწყვეტი დრამაა,
ჩემი ნაჭუჭი კი- ჩემი სულის ნავსაყუდელი -
უსასრულო ლაბირინთი,
სხვისი თვალებით დაორთქლილი....
არ მინდა გამიყვანო აქედან...
ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს საკუთარი თავის,
როცა ჩემს ნაჭუჭს ხმამაღალი სიცილით ვავსებ
და შენ კი მახშობ
შენი დახეთქილი ნერვებიდან  გადმოსული სისხლით .

ვერასოდეს მაიძულებ მრცხვენოდეს საკუთარი თავის
და სურნელოვანი წყალი ვაპკურო  ჩემს ოცნებებს,
რომ შენ მოგიძღვნა.
ვერასოდეს მაიძულებ ვერ შევამჩნიო,
როგორ მეხები მკერდზე ვითომ შემთხვევით,
როდესაც არჩევ ნიღაბს
ჩემი გაშიშვლებული სულისთვის.
შენ ვერასოდეს მაიძულებ  მრცხვენოდეს საკუთარი თავის...