სენაკში დაღუპულ მეგობარს - რეზერვისტ
                                                                                                      ოთარ კიკალეიშვილს
                                                                                  და ორი ათას რვა წლის აგვისტოს
                                                                          ბრძლოლაში დაღუპულ ყველა ვაჟკაცს

                                                                                              ქალაქი იყო მთლად ცარიელი,
                                                                                                მაგრამ უკაცურ ქუჩაში მაინც
                                                                                    გამოჩნდა ერთი სულდგმულთაგანი,
                                                                                          ადამიანს ჰგავს, მაგრამ ვინ იცის,
                                                                                              იქნებ, მარტოდენ მოჩვენებაა.

                                                                                                                    შანდორ პეტეფი
                                                                                                                       

  ცარიელი სივრცე...
  სივრცეში ყუთი.
  ყუთი ცარიელი...
  მხოლოდ ერთი შესასვლელი.

  ვინ ვის ეჩეხება. ვინ სად იდებს საწუთროს. ვის სად აქვს საწუთრო? წუთი ქრება -სიცარიელე ჩნდება. დარჩა მარტო ქალაქში. დარჩა კიდევ სხვა, ქალაქში მარტო.

  გამოჩნდა ადამიანი.
  მარტო ადამიანი.
  მარტო ცხოველი.

  - რა ვქნა ახლა მე? კორპუსში მარტო არ გინდა გაძლება? ღმერთმანი გაცივდა ქალაქი რაა... ეს რა უბედურება გვჭირს? ახლა ომის დრო იყო? ვნახო ერთი იქნებ მეზობელ კურპუსში ვინმე ვიპოვო. ეს ქუჩაც რა ახალ მოხვეტილს ჰგავს? შიშის დედა ვატირე მე! ნეტავ ჩემი ბიჭი სად არის ახლა ან რატომ არ მირეკავს? საწყალი დედამისი გიჟს ჰგავს ალბათ. მას მაინც დავურეკო, ვკითხო როგორ არიან... - ფიქრებში გართულს, ფეხები მეზობელი კორპუსისკენ ეზიდებოდა.
  - ალო... ალოოო... არაფერი ისმის!!! - კავშირი ჭირდა იმ დღეებში. თუმცა ერთი ოპერატორის ზარები ტარიფის გარეშე მუშაობდა. - დასწყევლოს ღმერთმა ამათი ოპერატორობა! განათებულ სიცარიელეში ვარ. რათ მინდა შუქი თუ საკუთარ ოჯახს ვერ ვუკავშირდები?!
  კორპუსებსა და სახლებს ხაკისფერი გადაჰკროდათ. სახურავები ჩაზნექილიყვნენ უსუსურობისაგან. ყველამ მიატოვა. თითო-ოროლა ადამიანი ტკეპნიდა მათ სადარბაზოებსა და შემოღობილ ეზოებს.
  - ალო... ალო... როგორ ხარ ქეთევან?
  - კარგად ვართ, კარგად! შენ როგორ ხარ?
  - აბა, როგორ უნდა ვიყო თქვენს გარეშე? არც ვინმე დარჩა სამეზობლოში, რომ დაველაპარაკო და გული გადავაყოლო.
  - ბავშვს, ხომ არ დაუკავშირდი?
  - ვერ დავუკავშირდი. ის ხომ იბრძვის ადამიანო. აბა სცალია ყურმილი აიღოს? აქეთ დარეკავს.
  - გურამ მეშინია ძალიან!
  - არ შეგეშინდეს ძვირფასო. ჩვენები როგორ არიან გურიაში?
  - კარგად არიან. აქ სიმშვიდეა გურამ. მთელი ქალაქი აქ არის. უცნობების სახლშიც კი იდებენ ბინას. საოცრად მიგვიღეს ყველანი.
  - მართალი ხარ! ფრთხილად იყავით მანდ. არაფერს შეუშინდეთ.
  - აქ არაფერი მოხდება გურამ.
  - კარგი ქეთევან. ხვალ დაგირეკავ. ბავშვმა თუ დაგირეკა შემატყობინე. მეც შეგატყობინებ.
  - აუცილებლად.

  მოჩვენება დაძრწის ქალაქში.
  შიში...
  რკინის მოძრავი მასა უამრავი.
  გუგუნებს ქალაქი სიცარიელეში.

* * *

  ფიქრებში გართულს, ფეხები მეზობელი კორპუსისკენ ეზიდებოდა. ნაბიჯი ნელი, სიყვარულის თანმხლებით ეკვროდა მშობლიური ქალაქის მიწას.
მოსიარულეს მეზობელ კორპუსამდე გზად სულიერი შემოხვდა. შორიდან ვერ იცნო.
  - გურამ, აქ ხარ? - მოესმა შორი მანძილიდან.
  - რომელი ხარ მანდ?
  - მე ვარ ბიჭო, ამირანი.
  - შე ოხერო შენა! აიწყვიტე? ჯაჭვები სად წაიღე?
  - დავტოვე, გურამ.
  - აბა, დატოვება იქნებოდა?! შეგირცხვა ცხვირი. ჯაჭვის პერანგს მაინც შევიკერავდით.
ხმამაღალ ძახილში ერთმანეთს მიუახლოვდნენ.
  - ხუმრობის ხასიათზე ისევ ხარ არა?
  - აბა რა დაგვრჩენია ქართველებს? სიმღერა და ხუმრობა. - გახარებული იყო გურამი.
  - შენს კორპუსში არის ვინმე?
  - არავინაა. შენთან?
  - ჩვენ სამნი ვართ: მე, ტარიელი და ავთანდილი.
  - პატრიოტები.
  - ეგრე ფიქრობ გურამ?
  - რატომაც არა?!
  - ისინი ბინების დასაცავად დარჩნენ. რა იცი რა ხდება?
  - მტერმა რომ მიუკაკუნოს?
  - მტერი არ მოგიკაკუნებს ძამია. წიხლით შემოგინგრევს კარებს.
  - თუნდაც ეგ?! რას იზამს მაშინ?
  - რა უნდა მოიმოქმედონ? დანებდებიან. ეს რა გვჭირს გურამ?
  - არც არაფერი... მორჩება ეს ფარსი მალე.
  - რატომ ფიქრობ ეგრე? ისინი ხომ ჩვენი მტრები არიან?!
  - ჩემი შვილი იბრძვის სხვისი ქონების დასაცავად და ამიტომაც ვფიქრობ ასე ჩემო ამირან.
  - შეიძლება?! იქნებ ეგრეც არის. ჩემიც იბრძვის.
  - შენი ვაჟკაციც გაიწვიეს?
  - კი. რეზერვისტი იყო.
  - გასაგებია.
  - გაიგე, თურმე იარაღები ვაზნების გარეშე დაურიგებიათ.
  - კი, როგორ არა, მაგრამ ასე თქვეს: - ერთმანეთი, რომ არ ამოხოცონ იმიტომ მოვიქეცითო ასე.
  - კი, მაგრამ რა ასწავლეს რეზერვისტებს?
  - არც არაფერი. იქიდან ყველა კმაყოფილი და ჩასუქებულები ჩამოდიოდნენ.
  - მართალი ხარ!
  - წამოდი, ტარიელი და ავთანდილი ვნახოთ.
  - წავიდეთ!

* * *
  ცარიელი თვალები.
  გული ამოშანთული.
  სული დაღლილი...
  სანთელი ეკლესიაში მანათობელი!

  ორი ათას რვა წელი. რვა რიცხვი. მცხუნვარე მზე. ქალაქი სავსე. სავსე, მაგრამ დაჩაგრული და მშიერი. მომუშავენი ლუკმა პურისთვის. ქალაქი ვალებში ჩაძირული, კრედიტებგადასახდელი. ბანკები სიცოცხლით სავსე. კრედიტ-ოფიცრები კი თვალგაფართოებულნი უცქერენ ე.წ. კლიენტებს.

  სავსეა ქალაქი - ყოფითზე ფიქრით.
  ცარიელია ქალაქი - სულიერებაზე ფიქრით.
  ბედნიერია სექტანტები: - ჩვენ არაფერი გვემუქრებაო. - გაიძახიან.
  მოჩვენება და მრწამსი კვეთაში...

  - დაგვბომბეს! ქეთევან ადექი! - მიმართა იქვე ტელევიზორთან მთვლემარე მეუღლეს.
  - რა თქვი?
  - ვერაფერი გაიგე?
  - ჩამეძინა გურამ. რა მოხდა?
  - წამოდექი ადამიანო და გავიდეთ გარეთ.
  - თუ დაგვბომბეს, გარეთ რა გვინდა ადამიანო?
  - როგორ თუ რა გვინდა? იქნებ სახლს დაეცეს ადამიანო. მოკიდე შვილებს ხელი და გარეთ სასწრაფოდ! - ხმაში სიმკაცრე დაეტყო გურამს.
  - ახლავე!
  - შეხედე ქეთევან ყველა გარეთ არის გამოსული.
  - ისვრიან, ისვრიან... დაიმალეთ ხალხნო! თვითმფრინავი მოფრინავს.
გურამმა ზემოთ აიხედა. თვითმფრინავი შენიშნა, რომელიც არც ისე მაღლა მიფრინავდა.
  - ქეთევან შემოდი სადარბაზოში. სროლა ატყდება. დროზე სადარბაზოში-მეთქი! -შეშინებული ქეთევანი დამორჩილდა მეუღლეს.
  - ღმერთო, შენ გვიშველე! მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა... - ხმამაღლა ლოცულობდა გურამის კარის მეზობელი ქალბატონი.
  - ნუ გეშინია მარიამ, ყველაფერი კარგად იქნება.
  - მინდა დაგიჯერო კარგო, მაგრამ ამ მთავრობის ხელში, როგორ ვართ საერთოდ?!
  - ეხლა წუწუნის დრო არ არის ადამიანო, დაშოშმინდი! შენს პატარებს მიხედე. შეშინებულები არიან ვერ ატყობ?
  - დედა შემოგევლოთ თქვენ! ნუ გეშინიათ ჩემო ანგელოზებო, ყველაფერი კარგად იქნება.
  - მეუღლე სად არის მარიამ?
  - სამსახურში. ვაი მე... ბომბი სად დაარტყეს ხომ არ იცი გურამ?
  - არ ვიცი.
  - ღმერთო შენ მიშველე! ოღონდ იქ არა, ოღონდ იქ არა... - ცრემლები გადმოსცვივდა აგვისტოს გამთბარ ლოყებზე.
  - გოგიტა, შვილო სად ხარ?
  - აქ ვარ, მამა.
  - არსად წახვიდე, ახლოს იყავი ჩემთან. შენი ძმა სად არის?
  - დედასთან.
  - დედაშენი ახლა აქ არ იყო? სად წავიდა?
  - ნაზის გოგო შეიქნა ცუდად. ნერვებმა აიტანა. გიორგიც გაჰყვა.
  - წამოდი ვნახოთ. დაწყნარდა მგონი ყველაფერი.
  - წავიდეთ.
  - შენ არ წამოხვალ მარიამ?
  - მეც წამოვალ, აბა რა გამაჩერებს სადარბაზოში მარტო?
  - იქნებ ხვალ გაიყვანო ბავშვები სამშვიდობოს? მე წაგიყვანთ მანქანით. ჩემებსაც გავიყვან.
  - მამა, ნეტა ოთო სად არის ახლა?
  - შენი ძმა ნაწილშია, გოგიტა. იქ არაფერი ხდება. სიმშვიდეა, მაგრამ უკვე მეშინია თვითმფრინავის ნახვის შემდეგ. საით წავიდა ნეტავი? მე არ წამოვალ შვილო. დედას უთხარი სახლში ავიდა-თქო. ტელევიზორში ინფორმაციას მოვისმენ.
  - კარგი, მამა.
  - არ უთხრა ბიჭო რისთვის ავედი. უთხარი: ქურთუკს მოიცვამს და ჩამოვა-თქო.
  - კარგი, მამა.

  ღამე... თბილი აგვისტო გაცხელდა და წაეკიდა. მღვდლები ეკლესიებში სალოცავად წავიდნენ
  ლოცვა ისმის საკათედრო ტაძარში სამშობლოსათვის. მრევლი კი არსად ჩანს. ვითომ სახლებში ლოცულობენ? - არა. ყველა გარეთ გამოსულიყო.
  ფიქრები თვითგადარჩენაზე გადაერთოთ.

  - მამა, რა თქვეს?
  - შვილო, მე ეკლესიაში მივდივარ.
  ლოცვა ისმის საკათედრო ტაძარში. სანთელი იწვის მხოლოდ ორი: მღვდლისა და გურამის.

(გაგრძელება, მხოლოდ სრული ვერსიით)