სიტყვებს რომლებსაც უმისამართოდ ვკარგავ
აქვს ერთი მისამართი,
მე ყოველ კვირას ვდგები და გისმენ შენ ,
ვუსმენ შენს სიტყვებს გაუგებარი მარცვლების წყობით
და ვხვდები როგორ მოვიდვარ შენთან უსიტყვოდ...
იცი მთავარი სიტყვების წყობა და პირჯვრის რიგითობა არ არი,
მე ვგრძნობ ყველა იმ გზის სიმარტივეს
შენ რო მიგებ და მე რომ ვართულებ.
და ბავშვის ხელებიდან ჩამომარცვლილი ქიშმიშივით
აგროვებ ჩემში სხივებს როგორც ყურძნის მარცვალში,
და სამყაროს სიქრვისფერეს თვალებთან მიფენ,
მაგრამ მე ნაბიჯებს რომელთაც პირდაპირ უნდა ვდაგამდე
უკუღმა ვითვლი მხოლოდ იმიტომ,რომ
დიდობანა გეთამაშო,რაზეც შენ იღიმი...
ჩემს შეუძლებლობებს შენს მიერ გაბმულ
სინათლის სხივებზე უსინდისო მეზობელივით,
გაწუწულს ვფენ და ჭუჭყიან წვეთებში
გაძვრენილ სხივებს, სინათლის ფერებად აბრუნებ ჩემში.
და როცა მე ვხედავ ,სანთლებად დატოვებულ თხოვნებს როგორ აქრობენ ადამიანები,
მინდა რომ გკითხო,
რატომ ჩნდებიან ნაღვენთები არაგულწრფელი წვის შედეგად,
ვიცი არაფერ შუშია არასაკმარისი ჰაერი და რეაქციული სიზუსტე...
მე გისმენ შენ და სიტყვებზე მეტად ჰაერის დენადობას მოვყავარ შენამდე,
სადაც შენ ,არც სასოწარკვეთილ
სახეს ითხოვ და არც აგონიურ მეტანიას...
მე ასეთი ვარ და ეს შენ ჩემზე კარგად იცი,
და იმ მზის სხივებს, რომლებსაც ჩემში აგროვებ
ვიცი ოდესმე აქცევ ღვინის ერთ წვეთად და მევე მაზიარებ ჩემით...
რომ ჩემს შიგნით
გაჩენილ ნაყოფს მზის წნულზე ედოს ხელისგული
და მანაც უსიტყვოდ გიპოვოს შენ იმისთვის რომ
მაში გასაჩენ ნაყოფს ნაბიჯების რიგითობა არ აერიოს
წვეთნაქცევი და შიგნაზიარები მსგავსებებივით.