ზამთრის ცივი საღამოა. სახლში მარტო ვარ და მოვიწყინე. ფანჯრის რაფაზე ჩამოვჯექი და ცას დავუწყე ყურება. მთელი ზამთარი თითქმის ისე გავიდა თოვლი არ მოსულა. არადა როგორ მიყვარს თოვლი. თოვლი რომ იყოს ასე მოწყენილიც არ ვიქნებოდი. როგორ ცუდათაც არ უნდა ვიყო დათოვლილი არემერის ყურება მამშვიდებს და კარგ ხასიათზე ვდგები. ახლა კი მთვარეც მოწყენილი მეჩვენა. ეტყობა დაიღალა მიწის ცქერით და მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნითღა დაცურავს უკიდეგანო ცაში.
      ფიქრებმა გამიტაცა. უცებ ტელეფონის ზარის ხმა ჩამესმა. არავისი ხმის გაგონება არ მინდოდა,ტელეფონი ჩავთიშე და ყურმილი გვერდზე გადავდე. ისევ ფიქრში გადავეშვი. დრო ისე გავიდა ვერც გავიგე. მთვარე ჩასულიყო ცა ნელნელა ფითრდებოდა. მალე მთის წვეროზე მზეც გამოჩნდა. თითქოს დამაბეს, ადგილიდან ვერ ვინძრეოდი და თვალს ვერ ვაცილებდი მზის ამოსვლას და მივხვდი ზამთრის მზეს ვგავდი. თითქოც მეც მასავით ჩამქრობოდა ცეცხლი გულში, მაგრამ ბოლომდე არც ჩემში განელებულა.
      ალბათ მოვა გაზაფხული და მეც და მზეც კვლავ ცეცხლის ალში გავეხვევით...
      მზე გაუძლებს ამ ცეცხლს. მე კი...მე კი ალბათ დავიწვები...