გამთენიისას
როცა წინაღამის დაპირებულ ნაბიჯებს მპარავ
და ფიქრებს კეცავ ზღვაში გასავლელად
მე ჩუმად ვახელ თავლებს და
აცდენილი ნაბიჯებით გაცილებ ზღვამდე...
არქონილ ხელებს
კვლავ ნავის ნიჩბები უჭირავთ,
შენ არ იხედები უკან...
მე მუხლებამდე წყალში მდგომი
ლაჯებშუა ტალღების ფათურს არ ვარქმევ ღალატს..
და ღიაცისქვეშ დარჩენილ მარტოობას
ტანზე შეწებებული ქერცლებივით
ისტერიულად ვიფხეკ...
მერე გღალატობ მზესთან,
და ვეღარც კი ვითვლი ყავისფერი ლქების სიხშირეს
ჩემს კანზე..
მე შენი ცოლი მქვია...
და მე ყოველდღე ვითმენ ღალატს შენს
ცისფერ წყლებთან.
ყოველსაღამოს როცა ჩემთან
შენი მკვდრადქცეული ვნებების ნარჩენები მოგაქვს,
მე მათ ზიზღით ვწმენდ და
მაჯამდე გათხვრილ ხელებს ვაჩვენებ თვალებს...
ისინი იმახსოვრებენ ლაქებს,
როგორც მზე იმახსოვრებს შენს მხრებზე წყლულებს...
და ნთითურებს გიტოვებს მერე..
მლაშე ტუჩების მლაშე კოცნა
კიდევ უფრო ამლაშებს მარტოობას..
და ეჩქარებათ ტალღებს გათენება..
რომ კიდევერთხელ იფათურონ ჩემს ერთგულებაში..
და გამართლება უპოვონ შენს ღალატს...
მე შენი ცოლი
ყოველსაღამოს ვიტან შენს კანზე
ზღვის სუნს და გემოს..
და მე ჩემს სხეულს შენს გაშლილ ბადეს
თილისმად ვკიდებ და შენს თითოეულ მსხვერპლთან
პირველი მევე გღალატობ..
მევე გატყუებ...
და უთქმელი სიტყვების თოკზე
კიდევ ერთ სიტყვას ვკიდებ,
გასაშრობად..
გამოსაფიტად...
როგორც ჩემს ტყუილს
რომელსაც ყოველდღე საგზლად გატან...