დღეს ველური ვარ, დღეს გამოვხატავ ჩემს ცხელ გრძნობებს მხოლოდ ყმუილით, მივუვარდები ძველ მოსისხლეს საშიშ ღმუილით, დღეს მე სიშიშვლე მომენატრა სულის და ხორცის, დღეს ჩემში ნიჭმა გაიღვიძა ნადირის ხოცვის, მთლად პირველყოფილ შიშით სავსე უსიტყვო ლოცვის, დღეს ვარ ტყის კაცი, ჯერ ჭაბუკი, სულაც წლის ოცის. დღეს მე სიყვარულს გამოვხატავ ველურ სინაღდით, მივუვარდები ჩემს მოქიშპეს ირმის სიმარდით, თავს გავუჭეჭყავ  ბასრი ქვით და მერე ჩემს გოგოს, ველურს და შიშველს მოვეფერები სულ სხვა სინაზით. როს დავიღლებით კბენა-ღრენით, ბავშვურ სიანცით, მე წავალ ტყეში ნადირის ეშვით,  ო, არის ძმებო ამაში ეშხი... ახლა  კი წვიმა უკაკუნებს აკვარიუმს, ჩემს კუბო-ბინას, აგერ პირდაპირ სავარძელში შავ პუდელს სძინავს, ეს ტელეფონიც ნერვებს მიშლის, ვახსოვარ ვიღას,  ტელევიზორში ვიღაც ტიპი სხვა ტიპებს კილავს. მე ველური ვარ. ჩემში ვიღაც ველურად კივის, ბიჭი გაგიჟდა, დედაჩემი მოთქვამს და ტირის. მოდის ექიმი. ეს ნორმალურთა ძველი ვექილი: „ო, ეს სტრესია....” მე მეცინება და ექიმს ვუხსნი: „არა, ძამიკო, აბედ-კვესია, ჩემს ლამაზ გოგოს ნაჩუქარი ველურთ წესია...” ექიმს გულწრფელად ვეცოდები, ვიკავებ სიცილს, ო, ვერ წაართმევ ამ გენიოსს, რაც იცის, იცის. მე მახსენდება, რომ დღესა ვარ ველური ბიჭი და ვიჭყანები, დედაჩემი სირცხვილით იწვის. ექიმი მიდის, ჩემში ვიღაც ველურად კივის, ბიჭი გაგიჟდა, დედაჩემი მოთქვამს და ტირის....