დავყურებ ძარღვებს, შევყურებ სარკეს და არ ვუჯერებ თვალებს, ჩემს სარკმლებს, ნუთუ მე დღემდე ვერ მივაგენ სასწაულს ამდენს საკუთარ თავში, სასწაულთ სახლში ნუთუ მე დღემდე ვერ მივაგენ იდუმალ ფანჯრებს. უფაქიზესი კლავიშები აჟღერდა სულში, ვიღაცის ხელი ჩუმად ანთებს სიმშვიდის სანთლებს, და მეც შინისკენ  მივიჩქარი, მეც მიხარია, ამ ბედნიერ დღეს ველოდი რამდენს. დღეს ჩემს ტაძარში სისუფთავე ისევ გამეფდა, მისი კედლები უსპეტაკეს ფერად გათეთრდა, ო, მის წიღში ყველაფერი ისე გაერთდა, რომ მე ვიგრძენი სიახლოვე თვით მაღალ ღმერთთან, იმ ყოვლისმხედთან, ვინ დააწესა სიმრავლე ფერთა. მე საიდუმლოს ჩემი ტაძრის ავხადე ფარდა და ვერ ვიპოვე ვერაფერი მე იქა, გარდა სიყვარულისა.... ახლა ვიცანი ის მიზანი ბოროტ გულისა, სურვილთა ბადით სიანკარეს კაცის სულისა ასე რომ ბღალავს, მის სიდიადეს ასე რომ ფარავს, და სიკვდილისკენ ჩუმად რომ კვალავს... მაინც ვერ მალავს მხსნელ გზას ტაძრისკენ... სიყვარულისა. ახლა ხომ ვხედავ, ჩემი სახე შექმნილია თუ ვის ხატისად, ახლა ჩემს სხეულს შევადარებ  კედლებს ტაძრისა, ახლა მე ხმები არ მაწუხებს ქუჩა-ბაზრისა, ახლა კი ძმებო, ცხოვრებაზე სულ სხვა აზრის ვარ, არ მეშინია ახლა, ხალხნო, აღარც ავდრისა, ახლა მე ვგალობ საგალობელს ჩემი ტაძრისა...