გაქრი,
მაშინ როცა მე ფორთოხლისფერი გავხდი
და მომინდა ასე ფორთოხლისფრად მეკოცნა...
მე ისევ გხვდები იქ ,მაგრამ
შენ სულ სხვა ფერის ხელები გაქვს...
გაქრი,
მაშინ როცა მე ფორთოხლისფერ წერილებს
ფოთოხლისფერ კონვერტში ვდებდი
და შენს მისამართს ვწერდი ზედ
გაკრული ხელით...
გაქრი თხელი მინების მიღმა,
მუქი სამოსი ჩაიცვი და მე ვეღარ გიპოვე...
ახლა ჩემი მარტოობაც გაფორთოხლისფერდა...
გაქრი,
ვერ მოვასწარი ჩემი ფორთოხლისფერი
ტუჩებით მოტკბო-მომჟაო
გზავნილის დატოვება შენს ქვედა ტუჩზე
და ჩემი ფორთოხლისფერი
თითებით ახლა სხვის ზურგზე ვტოვებ
უვნებო წვეთებს...
მე დავჭერი ჩემი თავი
მრგავლ-მრგავლ ნაჭრებად
და  თეთრ თეფშზე დავლაგდი ასე ფორთოხალივით...
არა და წერილს რომელასც გწერდი შენი ჩრდილისფერი ქონდა...
წიგნს, რომელიც მფრინავი მარტოობის დასახრჩობად
მკლავებში გეწვა,
ყოველ მეოთხე დღეს ჩუმად ვფურცლავ
და შენი მზერის ნამცეცებს
ჩიტებს ვუგროვებ...
ჩემი ბოლო ფორთოხლისფერი წერილი
კი ბოთლში ჩავდე და
ქუჩა -ქუჩა ზღვას ვეძებ...
რომ იქნებ ერთხელ
ფორთოხლისფერი განთიადისას,
როცა შენს ჩრდილთან ერთად ,
შენი მარტოობის ვრცელ სანაპიროზე ისეირნებ,
იპოვო და ჩუმად წაიკითხო,
ისევე ჩუმად როგორც ეხლა მე
ამ სიტყვებს გწერ ...
ასე ფორთოხლისფრად....