დღეს ისევ უგონოდ ველოდი შენს მოსვლას,
კვნესოდა ფანჯარასმომწყდარი მზის სხივი,
ესმოდა ალვის ხეს... ვეღარას შველოდა,
ხეივნებს უდაბურს, დეკემბრის ნისლივით.

დღეს ისევ მაჯებზე ვითვლიდი ბილიკებს,
ისევე მაკლდი და ისევე გეძახდი,
ხევს იქეთ, ქარიშხლის ღმუილი ვითმინე,
მერე კვლავ სტრიქონებს ვთლიდი და ვძერწავდი.

დღეს თმებზე მიმადნა სინაზის მანდილი,
ჰაერში ამაოდ ვეძებდი სიმშვიდეს,
დრო არის შენიდან ჩემამდე მანძილი,
დუმილი_ჩემი ხმა, დუმილი ისმინე!

დღეს ისევ უგონოდ ველოდი შენს მოსვლას,
როგორც ბავშვობაში ველოდი ფანტელებს,
და მერე თეთრ თოვლზე მიხატულ ენძელას,
სამოსს ვუკოცნიდი მიწისგან ნაფერებს...

საღამო ჰორიზონტს მიადნა ახლახანს,
მე მზერას ვაზომებ ცას და თავს ვაბეზრებ,
თუ ბოლო იმედიც მოლოდინს ჩაბარდა,
წერით, ღამისთევის აქციას ვაგრძელებ.