როცა ცხოვრების შავი ფურცლები გადავიკითხე,
ცოტა ვიფიქრე თუ ბევრი ვიფიქრე,
ლამის სიცოცხლე გადავიფიქრე...
მერე ავტირდი...
შორია ნაპირი...
ტყუილი აპრილი...
ცრემლი დაღვრილი,
ფიქრი დაღვრილი,
და გრძნობაც დაღვრილი...
დღეები დაღლილი,
სული დაღლილი,
გული დაღლილი,
სუნთქვაც დაღლილი,
და გრძნობაც დაღლილი–
იქნებ ნამდვილი?!...
და მე ჩავფიქრდი,
გულმა იგრძნო გრძნობა ნამდვილი...
თვალმა ცრემლი წამოაგორა,
რა მწარედ ავტირდი :(
რატომღაც ვიყუჩე...
მერე უცებ წამმა იაზრა–აქვეა ნაპირი,
თუკი გულში გრძნობაა ნამდვილი....
და კვლავ ავტირდი,
გულით ავტირდი,
ცრემლით ავტირდი...
ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე,
სიცოცხლე აღარ გადავიფიქრე.
მიხარია რომ გულმა შეიგრძნო გრძნობა ნამდვილი,
და კვლავ ავტირდი....
რა კარგია–"ის" წამით ვიფიქრე,
და ახლა სიკვდილი გადავიფიქრე...
თვალმა ცრემლების მძივი ამიწყო,
გულმა ძგერა ახლიდან დაიწყო ....
უკვე მეგრნო რომ ახლოა ნაპირი,
ჩემ გულში ხომ გრძნობაა ნამდვილი...