რეალური ფანტაზია....
                  ( არ ვიცი რატომ, მაგრამ ვუძღვნი  S.K.–ს)


      სულ ორი-სამი დღეა, რაც ეს ნაწარმოები იდეაში მაქვს, ამიტოდ ჯერ არ ვიცი წერა საიდან დავიწყო, ან სად დავამთავრო, ეს იმის ბრალია ალბათ, რომ არ ვიცი მომწონს თუ არა, ღირს თუ არა მისი დაწერა, მაგრამ S. K. –ის თხოვნით მაინც ვწერ...
    მარჯვნივ ვუხვევ, იაშვილის ქუჩაა, ვიწრო, ცარიელი ქუჩა, არც მიკვირს, ზაფხულია და ყველა გასულია ქალაქიდან, ერიდებიან სულიშემხუთველ სიცხეს.. იაშვილის ქუცაზე 27 ნომერთან ვჩერდები, მემგონი ეს ეზოა. არ შევმცდარვარ, შენობა ვიცანი, 4 სართულიანია ძველებურ სტილზე ნაგები, მრგვალი კიბით და ლამაზი სახურავით, ამ უკანასკნელს ვუyურებ და მეცინება, - ახალგაზრდობა მახსენდება.ავდივარ მრგვალ, ჩუქურთმებიან კიბეზე, ქალაქს მინდა გადავხედო, ზემოდან...
    ავდივარ სახურავზე და გადასახედი ქალაქი სულ მავიწყდება...
- რატომ?
- მოიცადეთ, გიამბობთ. აქ ვხედავ, ან წარმოვიდგენ, სახურავზე, მარჯვენა კუთხეში არყის გატეხილი ორი ჭიქა აგდია, გვერდზე საზამთროს ამoჭმული ქერქი ტირის და არyის ბოთლიც სიცარიელისგან წაქცეულა. ვიხრები და ვიRებ, მიკვირს, ის ბოთლი და ის ჭიქებია, ჩვენ-უბნის ბიჭები, მე კარლიკა, ლექსო, და სხვები რომ ვსვამdით ხოლმე, ჩუმად ამოვიპარებოდით, მშობლებს რო არ დავენახეთ ისე( 12-13 წლისები თუ ვიყავით და გვეჩხუბებოდნენ) და ვსვამდით, ვამბობდით გრძელ-გრძელ სადღეგრძელოებს, ადგილ-ადგილ გაგონილებს და გვიხაროდა, Tავი დიდებად მოგვქონდა- უკვე ვსვამდით. საზამთროს ქერქი... ძალიან დიდი საზამთრო ყოფილა, იმას მაგონებს სომეხ ოსგენა-ვაჭარს რომ მოვპარეთ, იმ დRეს არაყს რომ ვსვამდით, დიდი იყო, ორმა კაცმა Zლივს ამოვიტანეთ აქამდე, იმხელა კი იყო, მაგრამ დღესაც მგონია, რომ არ გვეყო ისეთი გემრიელი გამოდგა.
    საზამTროს ქერqს და არyის მოწყობილობას თავს ვანებებ, ქალაქი მახსენდება და მინდა გადავხედო, სახურავის კიდისკენ მივდივარ, უკეთესი ხედისათვის და აქ ისევ მავიწყდება ქალაქი...
    ამჯერად აღარც საზამთროა და აღარც არაყი, გასარუჯი კრემის ცარიელი ბოთლი აგდია სახურავზე, მეცინება... ერთხელ მე და ბიჭები, კარლიკას და ლექსოს ხო უკვე იცნობთ, აი ისენი, არაყს რო სვამდნენ, ამოვედით სიგარეტის მოსაწევად, მალულად რა თქმა უნდა, ლექსომ პაპიროსი მოპარა ჩუმად ბაბუამისს და ბიჭებს პირველად უნდა გაგვებოლებინა-კაცებივით, მოკლედ დიდი საქმისთვის მივდიოდით,- ზევით სახურავზე. იქ კი რა დაგვხვდა, ჩვენი უბნელი უკრაინელი გოგო- ნადია,საცურაო კოსტუმში გამოწყობილიყო, შეზლონგი გაეშალა, სარუჯი კრემი წაესვა და მზის აბაზანებს ღებულობდა,( სოლარიუმები არ იყო მაშინ და რა ექნა)ჩვენი იქ გამოჩენით ცოტათი Sეკრთა, მაგრამ არ დაუმორცხვია, უკომპლექსო იყო, დამტვრეული ქარTულით გვითხრა: “ ბიჩებო მეც ხო მომაცევინევთ?” და პასუხს არ დალოდებია, ისე ჩამოგვართვა სიგარეტი, Cვენ კი, ჯერ მისი ასეთ მდგომარეობაში ნახვiT და ასეTი თხოვნით გაოცებულები პირდაფჩენილები ვუყურებდით. მოვწიეთ, ხველებით გავსკდით, მაგრამ არ ვიმჩნევდით, ერთმანეთის დასანახად ვმაგარბიჭობდით. მჟავე სიგარეტმა თავბრუ დაგვახვია, არც ფილტრი ქონდა და ფილტვები სულ დაგვიწვა, მჟავე კიტებივით  აგვამწვანა, მარტო ნადია იყო არხეინად, ეტყობა პირველად არ აკეთებდა ამას. ერთად Cამოვედით, წასვლისას გვითხრა არ გამიბაზროთო, ოღონდ ვერ მივხვდით, მზის აბაზანებზე გვეუბნებოდა, თუ სიგარეტზე, ალბათ ორივეზე.
    აშლილმა მოგონებამ ნადია უფრო სასიამოვნოდაც გამახსენა. ის ჩვენს უბანში ერთადერთი გოგო იყო ჩვენი ასაკის და აბა რაღა დაგვრჩენოდა, ყველა მას Sევნატროდით, ის კი სულ სხანაერი აღმოCნდა, ვიდრე წარმოგვედგინა. შაბათი დღე იყო, წირვიდან ახალი დაბრუნებული ვიყავი, მორწმუნე ბიჭი ვიყავი წესივრად აღზრდილი, საქციელიც თითქოს სანიმუშო მქონდა,(ზემოთ ჩამოთვლილ ცუRლუტობებს თუ არ ჩავთვლით) ეკლესიიდან დაბრუნებულს ჯერ კიდევ საკმევლის სუნი ამდიოდა და სახეზე ოფლი მასხამდა(საშინლად ცხელოდა) უბანში ნადია შემხვდა, ხელი მომკიდა და სახურავზე ამათრია, ჩუმად იყავიო მითხრა და მეც ჩუმად ავიარე 68 საფეხური და სხვენში არმოვჩნდი- ეშმაკს მივყვებოდი. სხვენიდან-სახურავზე, და ნადიამ ასასვlელი დარაბი კარგად გადარაზა. მერე მახსოვს იმის ლამაზი სახე, შავი, უფსკრულივით შავი Tმები, მრგვალი სახე, ცისფერი, წყლიანი თვალები, მწველი გამოხედვა, ფოლადს დაადნობდა ისეთი იყო, აბა მე რაღა მომივიდოდა, ოფლი ისედაც მასხამდა და მაშინ საერთოდ გავიწურე, ლამაზი ტუჩები ჰქონდა, ცხვირის ქვეშ ხალი, ვიწრო მხრები, მხრებს ქვემოთ ჯერ კიდევ “ ჭყინტი”, სავსე მკერდი, ეხლაც მახსოვს იმისი ძუძუსთავები, მაშინ კამფეტივით ტკბილი მეჩვენა, თითქოს ვწუწნიდი და არ თავდებოდა, აბა რა უნდა ყოფილიყო 16 წლის ბიჭისთვის მაშინ ამაზე უკეთესი, მკერდს ქვევით ლამაზად გამოყვანილი ტანი, მაღალი თეძო  და ულამაზესი ფეხები, რომლებსაც აქამდე არც კი დავკვირვებივარ,მე ვჯახირობდი, ის მეხმარებოდა, ეტყობოდა, რომ გამოცდილი იყო, დაახლოებით 20-25 წუთი ვიყავით იქ, ულამაზესად მეჩვენებოდა ეს წუთები, ისეთი გრძნობა მქონდა, თითქოს კვდები და გიხარია, თვითმფრინავიდან ხტები და ადრენალინის უზომო მოზღვავებას გრძნობ, შუა ზღვაში ხარ, მორევში, ოღონდ ეს მორევი ნადიას თმებია, და მერე ღვთიური ამბორი, ეს მისი ტუჩებია, ჩემსას ეხება, მერე თვალებს ვუკოცნი და საკუTარს ვხუჭავ, ის მეფერება, ქოჩორზე ხელს მისმევს, ოფლად ვიღვრები, თან ცხელა, თან ნადიასთან ვარ, იმასაც იგივე ემართება, მაგრამ ვაგრძელებთ, არ ვჩერდები და ბოლოს ექსტაზის ერTბაში მოზღვავება, ამოფრქვევა და კვნესა, კვნესა სიამოვნებია. მერე ჩავიცვით, სახურავის კიდეზე დავჯექით, მე თავი კალთაში ჩავუდე , მუხლებზე და ერთად დაღამებამდე ჩუმად ვიჯექიT და ვუყურებდით ქალაქs, მდინარეს, შენობებს , ვუყურებდით და ვფიქრობდით, ის არ ვიცი რაზე, მე კი, ეკლესიიდან მოსული ბიჭი-ნადიაზე და ჩვენს ეშმაკობაზე, ოღონდ ეს უკვე აღარ იყო ბავშვური ეშმაკობა, ეს იყო სერიოზული უკვე კაცური... და მაშინ გამახსენდა რომ იმ დRეს, სულ რაღაც 20-25 წუთში, 16 წლის ბიჭი 16 წლის კაცად ვიქეcი, იმის Sემდეგ თითქოს უფრო დავსერიოზულდი, უფრო პასუხისმგებლიანი და წინდახედული გავხდი, თითქოს...
      ამ ამბის  დამალვა არ შემეძლო, მეორე დღესვე მოვუყევი კარლიკას და ლექსოს, ვბლატაობდი  ბიჭებში, მოყოლა რომ დავამთავრე ორივე ჭარხალივით წითელი იყო, ვერc ერთმანეთს და ვერც მე თვალებSი ვერ მიყურებდნენ, აღმოCნდა, რომ ისინიც ჩემსავით 20-25 წუთში ნადიასთან დავაჟკაცდნენ, აბა რა უნდა გვექნა? თავი დავანებეთ ნადიას, ამაში ის უფრო დაგვეხმმარა, Cვენს გამო არა, თავისი მიზეზებით გადავიდა სადღაც სხვა უბანში, ალბათ იქაც იყვნენ, 16 წლის ბიჭები- ნადიას მოლოდინში, არა ნადიას არა, უფრო სხვა რაღაცის...
      ბოლოსდაბოლოს მოვიSორე ეს ახალგაზრდობის ფიქრები და ქალაქს გაბავხედავ მეთქი ვიფიქრე, ჯოხს ხელი მაგრად ჩავჭიდე, ნადიას ხელი გამახსენდა, დალახვროს ეშმაკმა, ისევ ძველი ფიქრები, უცებ რაღაც tყდება და როგორც იქნა ქალაქს გადავხედე, 4,3,2,1 სართულებიდან, მერე კი სამუდამოდ ჩავეხუტე მიწას, მისი შვილი მისადვე ვიქეცი, ჯოხი და კრამიტის გატეხილი ფილა თავში დამეცა, გასაკვირია და არ მტკენია....
    ეს იყო ფანტაზია, ძილის წინ სიზმარში ნანახი, ფანტაზია, რომელიც არ მომხდარა არც ჩვენს უბანში, ალბათ არც cვენს ქალაქში, მაგრამ Sეიზლებოდა მომხდარიყო, ან ალბათ სადRაც შეიზლება მოხდა კიდეც, უბრალოდ მე წარმოვიდგინე და მას რეალური ფანტაზია ვუწოდე...