ო, გადაივლის ვნება წამისებრ,
დაღრღნის დადაღულ დაღლილ სტრიქონებს
თეთრ მუცხლისთავებს ცეცხლით ამივსებს
ბოშა ქალივით გზას გამიყენებს.
ვაგდივარ მზეზე გზა - უსასრულო,
ვინ წამოასხას ამ გზებს მანტია,
როცა თვალებში უდასასრულო
ან სულ უბრალო ცეცხლი ანთია.
და მე ვარ მეტრფე ჩემივე სისხლის
გახელებამდე გეძებ და გიხმობ
ჩათეთქვილ ბაგეს ჩაჰყვება სიმწრით
გადათქერილი სტრიქონის სილბო,
... არ დამიღამდე გრძნობაში ვინძლო,
სისხლს ამოფეთქავს თეთრი ყვავილი.
ო, ჩემო მეტრფევ - ჩემივე სისხლო,
მზემოკვეთილო ამორძალივით...