როცა ვუყურებ საოცარ მეტეხს
ვერაფრით ვეღარ ვიკავებ ცრემლებს,
მე მაგონდება წარსული წლები
და მთელი ჩემი არსებით ვეტრფი.
მას გადმოჰყურებს დედა ქართლისა,
შემკული ძალზედ დიდი მადლითა,
ქვეშ ჩაწეული ბასრი ხმალითა
და აღმართული სავსე თასითა.
მეტეხს უნახავს მრავალი სისხლი
დაღვრილი ჩვენი თუ ჩვენი მტრების,
მას უგლოვია პატარა,დიდიც
ჩვენი მოყვარე თუ ჩვენი მტერიც.
დღემდე მოვიდა ასე ტანჯული
გულგატეხილი მაგრამ ზღაპრული
მას ვერ დააკლებს ვერარას წლები,
მე კი მის მუდმივ მეხოტბედ ვრჩები.