აუ  მოდი რა ,სახლი დამიხატე,
სადაც მე ვიცხოვრებ,
და ამ სახლის წინ დავდგამ ჩიტების სახლს,
სამ თიხის ზარს ჩამოვკიდებ,
ჩემი შვილების თვალებივით...
და მერე მოუხმობენ ისინ ჩიტებს
ჩვენი ნარჩენების წასაღებად,
და სულ არ იფიქრებენ  სულ რაღაც
ოცჯერ სამასსამოცდახუთ დღეზე,
რომელთა გარდაცვალების შემდეგ,
ისინი დაიწყებენ ხოხვას სხვისი ნარჩენების წასაღებად,
მაგრამ მათ არავინ დაუკრავს ზარებს,
თვითონ იპოვიან გადაღლილი თვალებით ,
ნარჩენებს და
ძებნის ინსტიქტითღ გაგიჟებულები დაუწყებენ
ძილს და დავიწყებას ძებნას და ვერ იპოვიან...
დაიჭმუჭნებიან და ინანებენ რომ ნარჩენებისთვის უხმობდნენ
ჩიტებს...
სხვის ტალღებშუა მოექცევიან და ისე გააგრძელებენ
ხოხვას,
შეაჩვევენ თვალს დაჭმუჭნულ დღეებს
და არც მათ გასწორებაზე იოცნებებენ...
სიცივისგან გათოშილ ნერვებს გარეთ დატოვებენ და
შეიყუჟებიან განაცრისფერებული სარეცლის ქვეშ,
წვიმები ისევ დაალაქავებენ წყლის ზედაპირს ზრდადი წრეებით
და ამ ყველაფრის მერე გამიჩნდება სურვილი ამ სახლიდან
წასვლის,
და ვიფიქრებ იმაზე როგორ ჩავუძვრე ღრმად
სიზმრებს რომლებიც მაშინებდნენ
დღეს კი მათ განმეორებაზე ვოცნებობ,
როგორ გავუშიშვლდე მზეს ისე რომ
სირცხვილის ინსტიქტმა არ აპოვნინოს
ჩემს ხელებს დამალვის სურვილი,და
ამყველაფრის შემდეგ,
დავდგები შუა ოთახში იმ სახლის
რომელსაც შენ დახატავ და ვაბანავებ მზეს
ჩემს მკლავებშუა...,
ჩემს სამ დანაოჭებულ შვილს ჩემი თმებით დავმალავ
და ვეტყვი რომ
აღარასოდეს დარეკონ ზარები
და აღარასოდეს მოუხმონ ჩიტებს,
ნარჩენებისთვის
და ისევ
ეძებონ,
ეძებონ,
ეძებონ,
სიმშვიდე....