ოხ, როგორ მომწონს წრფელი გულიდან
სტრიქონი ნედლად ამონთხეული,
გხედავ ასტრალის ტეხილებს შორის,
და იხნის მაჯას მარტოობა ბრაზმორეული...


შენს ძლიერ იდაყვს ფრთხილად ვეყრდნობი,
და ისევ მკეთრავს შენი  შეხება,
მივესვენები მწუხრებშორისი,
და მეშინია "Carpe dium" სადღაც გაქრება...


გადაეჭედა ჩემს ცხოვრებას თეთრების მატად
შავი ზოლების ფარდობითი ხვედრი თეთრებთან,
და ამიტომაც გამობმული საბელზე წამი
მტევნის ყვლეფამდე ურჩად მიჭირავს...


და გაელვებამ "Carpe dium" ჩაკირა ძარღვმა,
თმებში გამჩრია ჩალის ფერი -თეთრს რო ერევა,
და თვით შენს გვერდით მაინც მაწამებს
ალბათ...არყოფნის ჭეშმარიტება.....