როს ვეღარ ვუძლებ სიჩუმის ხმაურს
და მარტოობის მტანჯავ მარწუხებს,
როს ვეღარ ვჯაბნი ხვაშიადს ფარულს,
ჯალათივით რომ მტანჯავს, მაწუხებს,

როს არ ბშორდება ბნელი აჩრდილი -
ტკბილი ბავშვობა გამქრალი მწარედ,
საკუთარ თავთან ბრძოლით დაღლილი
გამოვვარდები ძახილით გარეთ.

ჩამეკონება თებერვლის ქარი,
მსუსხავი ბაგით დამკოცნის ყელზე -
გამახსენდები შავთვალა ქალი
და ოცნებების ბურუსში გეძებ.