ბარიკადები ახლავს სიცოცხლეს - ორია ღამის,
ვადადროული ჰაერია... მოძრაობს ფარდა,
ხოდა სიკვდილიც ჰელუინზე მეწვიოს ლამის,
და ყველაფერი ჩამომართვას... და სევდის გარდა.

გათენებამდე რა მოიცდის?! ღამის მანტია
გადაეფარა მამლებს, ქუჩებს ანდაც ეზოთა,
ღამის ასეთი დაჟინება რაღაც ფანდია,
ალბათ მცდელობა უფრო არის, რომ დაეზოგა -

დღის შუქი, თუნდაც მზის სხივების დავარქვათ გენი...
რომ დააკვირდე დაინახავ როგორ გევლები,
სასაცილოა, სატირალიც შენ ისე გშვენის,
ამ სიბნელეში თეთრი კაბა, მასზე ცრემლები.

შესამჩნევია რომ დაეწყო ღამეს სპაზმები,
დილის, რომელსაც არაფერი ვაქცინა შველის,
საბოლოოა - უშენობას ვეღარ გავძლებდი,
ტუჩის შეხება მომენატრა, ჩემსაზე შენის.

ჰოდა აივანს შევეჩვიე, შელევა მიჭირს,
ჰოდა გათენდა, გეგმიურად, ანდაც შემთხვევით...
რა მნიშვნელი აქვს მზის სხივს ჰქვია გენი თუ ნიჭი,
მთავარი არის - უშენობა ვეღარ შევძელი.