გადაწოლილან,
აწოწილა შუბებად ზოგიც -
ერთმანეთს ღრუბლებს უგზავნიან ეჭვის ფრთებიანს,
შემომჯარვია
ასთავიან დევების ჯოგი
და ჩემ სარკმლიდან ნაღვლიანად იმზირებიან.

ქორფა ბავშვივით მოითხუპნეს ნისლით ტუჩ-პირი,
ტყიან ქოჩორზე ჩამოიმხეს ელიას ჯიღა,
დაჰბედებიათ, საცოდავებს, ბედი დუხჭირი -
თავსხმა წვიმაში გალუმპულნი მელიან დიდხანს...

დაუცვეთიათ ჩოხებივით ასწლეულები,
გუშაგად დგანან მდუმარებით სავსე გულებით,
მრისხანე წარსულს მიღერებენ ნადაღ მკერდებით -
ზეცის თაღს ფხრეწენ ალესილი ძუძუს კერტები...

გადაწოლილან,
ასვეტილა შუბებად ზოგიც -
ერთმანეთს ღრუბლებს უგზავნიან ეჭვის ფრთებიანს,
შემომჯარვია
ასთავიან დევების ჯოგი
და ჩემ სარკმლიდან ნაღვლიანად იმზირებიან.