მე იმ დღეს უკიდურესობიდან მონასკდომ ტალღას ველოდი, რომელიც მხოლოდ ჩემთვის მოასკდებოდა ნაპირს და ისევ ჩაინთქმებოდა იმავე უკიდურესობაში... მერე ვიგლოვებდი მის დაკარგვას, იმიტომ რომ იმ წამს ის მიყვარდა უჩვეულო, არარსებული სიყვარულით... მიყვარდა ტკივილამდე ყველაზე საზარელი, მძვინვარე, რომელმაც წინა დღეს სიცოცხლე გაიტაცა... მერე კი სიამაყით დათარეშობდა უკიდეგანო სივრცეში, თავის სამფლობელოში...
    მაინც მიყვარდა... მენატრებოდა... მიხაროდა მისი შხეფები რომ მეხიზნებოდა დროდადრო გულ-მკერდზე... მეკვროდა... მაშრებოდა...
ვგრძნობდი, რომ მასაც არაადამიანურად ვუყვარდი... მეძახდა... კიდევ ერთი სიცოცხლე ვწყუროდი... ვუნდოდი უღმერთოდ, მე კი ჩავაცხრე... მივატოვე...
ზურგი შევაქციე და არ გავყევი...
    დავინახე, როგორ შეასკდა იმ ადგილს, სადაც მე ველოდი, მერე კი იმედგაცრუებული უსასრულობაში ჩაინთქა...
    მე ვიცი, რომ ის ორგულია... სხვას შეიყვარებს იმავე გრძნობით, კიდევ გაიტაცებს სადმე სიცოცხლეს, ერთს, ორს... კიდევ და კიდევ...