დნებოდა ღამე,  შემოდგომა  ძალას იკრებდა,
ცარიელ ქუჩებს იტაცებდა,  იკრავდა  გულში,
და შუქნიშნები  თვალს მიკრავდნენ,  მიმაცილებდნენ,
დნებოდა ღამე,  ღამე ქალაქში....

ვის  ადარდებდა  სად მივდიოდი?
არავინ არსად მე  არ მელოდა...
დნებოდა ღამე,  ღამე  თბილისში,
რომელსაც  ჩემი  სევდა  ესმოდა...
ხელმოცარული  პოეტების  ფარული სევდა,
დაკარგული ჩემი  ლექსის  ბოლო  ნიშნული...
დნებოდა ღამე, თენდებოდა, მენატრებოდა...
...შენი სული  და შენი  სხეული.....


/      /  .  სერგეი ნეველი. (რეზო)