წელიწადი უკვე ორსულობის მერვე თვშია, ზამთარი შეეძინება ორ თვეში...
დღეს ვერხვის ტოტს ფოთოლი სტკიოდა, ვადაგასული სიმწვანე ატკიებდა უღმერთოდ... მე კი ვიდექი და შემოდგომა მიხდებოდა, როგორც არასდროს... შენ ქარებს მიგზავნიდი, რომლებიც თმებში ფოთოლცვენას მაქარგავდნენ...მტვერი ბოღმას იბერტყავდა ქარში... შენ არსად ჩანდი, მაგრამ შენს სიახლოვეს ვგრძნობდი ხელისგულებით...
    მერე მე და ნაძვი ქარებს დად გავეფიცეთ და შემოდგომის ორგულობას ავხადეთ ფარდა...
    დღეს შენ ისევე ბავშვურად წახვედი, როგორც მოხვედი, ქარმა წაგიყვანა...
ორ თვეში წელიწადი ზმთარს შობს, მე კი მარტო ვიქნები და...
                                                                                                                შემცივდება...