მე ვახატავ ნაცრისფერ ყვავილებს,
წიგნის კიდეებს,
როცა მიხსნიან როგორი ხარ
შენ თვითონ სიტყვის ფუძეში,
როგორ გაქციო მრავლობითად,
ან სად უნდა დაგაყენო
წინადადების თავში თუ ბოლოში...
როგორ გაბრუნო და
უმცირესი ნაწილაკებით განვსაზღვრო,
ჩემი ხარ,
ჩემში თუ ჩემით...
მაგრამ ჩემს შემდეგ ყოველთვის
ზმნა იკავებს ადგილს ,
ანუ ქმედება
რაც იწვევს გაყოფას,
რაც კუთვნილებით ნაწილაკს მიკარგავს
და ისევ თავიდან ვიწყებ...
შენი,შენით,შენში...
ვერ ვიმახსოვრებ შენს მესამე ფორმას,
სადაც გეცვლება შუაგულში ორი ბგერა,
გადანაცვლებულ ხმოვნებშორის ვიკარგები,
გადანაცვლებულ ფერებში,
სადაც შენ სუსტი ზმნა ხარ და
ცვალებადობა შენი ჩვევაა...