( დავწერე ის, რასაც ვგრძნობდი ..  ისე უბრალოდ )

ხშირად ვამბობ ხოლმე „ რა სწრაფად მირბის დრო“ .. ხო იმასაც მეუბნებიან 18 წლის ხარ რა დროის შენი დროის „დათვლააო“.... მეცინება ჩემთვის..
წინადღეს კარადაში ჩემი ბავშვობის სურათების ალბომი აღმოვაჩინე... ხოო აი ის ალბომიი.. ყველა დედა რომ უკეთებს  თავის შვილს.. თითქოს წამებს ითვლის და ეჩქარება ნეტა მალე გაიზარდოს და ნახოსო...... ხელში რომ ავიღე იმავე წამს ცხვირთან მივიტანე ...ჩვენი ძველი სახლის სურნელი ცხვირის ნესტოებში და  შემდეგ გულში ვიგრძენი... ვუსუნე და მომენატრა იქაურობა.. მივხვდი  , რომ რაღაც იყო და სადღაც წარსულში დარჩა...ყავისფერი, რაღაც უცნაური ნაჭერი ჰქონდა ზედ გადაკრული  .. ხელი გავუსვი უკვე გაუხეშებული მაგრამ მაინც ყველაზე სასიამოვნო ზედაპირი ... წარსულს შევეხე ......
გავიფიქრე ცოტახნით მაინც დავბრუნდები მეთქი იქ ..  კარადასთან ჩამოვჯექი..

პირველი გვერდი ...

„ მე ვარ ნათია..........  დავიბადე1991 წლის პირველ ნოემბერს, პარასკევს 3 საათზე.სახელი მამიკომ დამარქვა. წონით :  3კგ 400 გრამი .სიგრძე 50 სმ.
2 თვის ვიყავი პირველად, რომ გავიცინე. სამი თვისამ პირველი „აღუ“  ვთქვი.
მტირალა არ ვარ. მიყვარს თამაში და სიცილი...“

ჰმმმ.... გამეცინა და დედის კოცნა მომინდა.. ყველაზე თბილი..... „ ჩემს შვილსაც გავუკეთებ .. აუცილებლად გაუკეთებ ასეთ ალბომს... „

” ... პირველად დედის მაგივრად მამა უფრო სწორად „ ბაბა „ დავიძახე..ალბათ იმიტომ , რომ მამიკო მენატრებოდა.. 7 თვის ვიყავი ცეკვა რომ დავიწყეე.. ( მუსიკის ფონზე ხელს ვატრიალებდი ).. ალბათ მალე გავივლი.. „

ალბომი გვერდზე გადავდე.. კედელს მივეყრდენი და თვალები დავხუჭე.. თვალწინ დედა მიდგას, ლამაზი გაღიმებული სახითა და გაბერილი მუცლით... ჯერ პატარაა.. ნელ-ნელა მუცელი იზრდება და დროა დავიბადო...
აი ექიმებიც მოვიდნენ და მიჰყავთ დედაჩემი საავადმყოფოში... ცოტაც .... და  გაჩნდებაა....
პატარა ნათია დაიბადა.....

არ ვიცი რამდენი ხანი ვმოგზაურობდი წარსულში ....დავუბრუნდი აწმყოს  და  გავაგრძელე დათვალიერება....
ჰაჰაჰ აი სურათი სადაც დედაჩემს ვყავარ აყვანილი ხელში და ისეთი გაბერილი ვარ , რომ მიკვირს საერთოდ როგორ მიძლებდა ვინმე =)) დედას თვალები უბრწყინავს.. სულ სხვანაირად... გული სწრაფად მიფეთქავდა.. ვუყურებდი დედის თვალებს და ვგრძნობდი , რომ ახლა უფრი ფერმკრთალი და ჩამქრალი თვალები აქვს... სად წავიდა ნეტა ის ძველი ეშხი? დრომ წაიღო .. ალბათ...მენანება რაღაცნაირად.....

დედას დავუძახე.... - დეეეეეე....
- ჰო რა იყო დედა? (მეორე ოთახიდან)
- არა ისე არაფერი.....

საკუთარ თავს გავუბრაზდი, რადგან საკუთარმ დედას ვერ გავუზიარე რასაც ვგრძნობდი.. ვერ ვუთხარი ის რისი თქმაც მსურდა....
არა და როგორ მინდოდა მეთქვა , მადლობა... იმისთვის რომ 9 თვე მატარა მუცლით... და სიცოცხლე მაჩუქა.. იმისთვის , რომ მომცა ყველაფერი კარგი, ჩადო ჩემში უამრავი კარგი თვისება... უამრავი გრძნობა და სითბო.. მასწავლა სიყვარული...მომცა განათლება და ჩამომაყალიბა ადამანად ! მინდოდა და ვერ ვთქვი... თითქოს და დედა ყველაზე ახლოა.. რისი ან ვისი მერიდება?... და მაინც ვერ.... არ ვიცი....
რამდენს ვაბრაზებ ხოლმე... ნერვებს ვუშლი .. უხეშად ველაპრაკები... რატომ? ალბათ შვილი ყოველთვის დამნაშავეა , რადგან არ მეგულება ისეთი ადამიანი , რომელსაც საკუთარი შვილისთვის ცუდი უნდოდეს..
ვწუხვარ , რომ ყოველ დღე არ ვკოცნიდი დედას და არ ვეუბნებოდი მიყვარხარ..განა იმიტომ , რომ არ მიყვარს... არა უბრალოდ არ ვიცი..... ავანაზღაურებ აუცილებლად...

დედა ისევ ისეთია , როგორიც მაშინ იყო.. როდესაც სურათებს მიღებდნენ ამ ალბომისთვის... უბრალოთ ცოტათი თვალების შუქი ჩაუქრა.. ნაოჭები გაუჩნდა და ალბათ ისეთი ლაღიც აღარ არის....

დავათვალიერე ყველა სურათი...მოვეფერე და ცოტათი დავსევდიანდი.. არა იმიტომ კი არა , რომ გავიზარდე..უბრალოდ  ვერ გავეცი იმდენი სითბო რამდენსაც ვიღებდი.....

ცხოვრება გრძელდება და მე დედას ყოველ დღე ვეფერები... დრო კი რა უცბად მირბის .....