დროის
ჭრელაჭრულა ნოხზე გავიაროთ ერთად,
შორით
გადავავლოთ თვალი ტალღადქცეულ ნიმფას.
შენი
ჩურჩული და კოცნა ვიგრძნო საფეთქელთან
                                                                      მინდა.
ქარი
გაშიშვლებულ ტოტებს ააცეკვებს ტანგოს,
და ჩვენც
ავღელდებით მისი სამხრეთული რიტმით.
-ჩემო
სანუკვარო, ტკბილო, ერთადერთო, კარგო!..
კიდევ
მრავალ ასეთ სიტყვას საალერსოდ ვიტყვით.

მერე,
აივნების ფრთებით ცისკენაწვდილ სახლებს
ბაღი-
ოაზისის სტილში- მივახატოთ გრძნობით.
ზღაპარს,
დავიწყებით მოსილს, თუკი განმიახლებ,
                                                              მოდი...