წამიც  არასდროს  დაუკარგავს  რაკიღა  უქმად,
სულ  უკლებლადაც  აისრულა,  თუ  რამ  ენება...
ახლა  მის  ბოლო მსჯავრსღა  უცდის,
ვით  გათენებას,
სიცოცხლე  ჩემი  -
უკურნებელ  ტკივილთა  ლუკმა...

სამზეოც  ბევრჯერ  დამისეტყვა  ღრუბელმა  რუხმა,
ფეხდაფეხ  რომ  სდევს 
გაზაფხულთა  გადაჭენებას
და  ამაოდღა 
ცდილობს  კვლავ  ჩემს  გადაჯერებას
ხმა  იდუმალი  -
სულს  ოდით  რომ  თავისკენ  უხმობს,

რომ  იმთავითვე  განწირულ  გულს 
ვერ  ეშველება
ვერც  რამ  წამლით  და
ვერც  ნიადაგ  მხურვალე  ლოცვით...
ცაც  იცრიცება...
ცვდება  მცირე  ძვალიც  და  ხორციც...
-  ეს  რომ  ირწმუნო,
თვალის  ერთიც  კმარა  შევლება...

მზის  დასავალთან,
ცისპირ,
მომცრო
მეცნობა  ბორცვი,
გამზადებული
ჯვრით  და  ლოდით  გასამშვენებლად...

2003 წ.