მგლოვიარე დღის შავი მანდილი...
...
ღრუბლებმა სისხლში ჩაახშვეს ამბოხი - მზე.
...
სინამდვილესთან გამწყდარი ძაფი - ძგერას და ბგერას შორის მანძილი.
...
შვილს უქრის "შვლის ნუკრის ნაამბობი", რძე
გადაესხა ნისლიან ალიონს:
ბოლმა შესუდრა დილის სიზმარი.
თითქოს ჩემს შიგნით ვიღაც სწევს ყალიონს:
ნაფაზის დარტყმას ვგრძნობ მთელი სიმწარით.
ბოლი იფანტება, განწყობა ისეთია,
თითქოს გკოცნიდე, თვალებს ვახელდე
და შენ ვერ გხედავდე, ფეთიანს,
ოცნებას გიგზავნი, მინდა, რომ გახელდე,
შენც იგრძნო რასაც ვგრძნობ, დაინახო რასაც ვხედავ და მოგენატრო.
...
შეიგნო, რომ ჩემკენ მოგელავს დრო!
...
ჩემკენ მოგაქანებს დრო და სივრცე,
იგრძენი, რომ ამაოდ დამივიწყე?!