მე ისევ მოვალ
მოვალ და ისევ დაგიკოცნი ლოდინისგან დაღლილ წამწამებს,
და როგორც ადრე, კვლავ დავითვლით უსასრულოდ ღამით ვარსკვლავებს...
ვუყურებთ თოვას
და გათოშილნი ძველებურად დავეყრებით ცეცხლის მახლობლად,
და სიბნელეში ჩვენ ერთმანეთს დავინახავთ, ვიგრძნობთ ხელებით...
და ეს დღეებიც...
კვლავ აივსება ნეტარებით და სიძველის ტკბილი სურნელით,
ისევ ჩურჩულით წამოგვცდება ჩვენ სიტყვები დღემდე უთქმელი
მე მოვალ ისევ...
ავიღებ კალამს
და ისევ შენზე დავწერ გათენებამდე
დილით კი ისევ წაგიკითხავ მთვარეულის ღამეულ ლექსებს
მე ისევ მოვალ
დიდი ხნის შემდეგ, თუმცა მაინც, გჯეროდეს რომ მოვალ შენამდე
დახარბებული კვლავ შევიგრძნობ შენს სუნთქვას, შენს თმებს,
მე ისევ მოვალ
და აღტაცებით კვლავ გიმღერებ მელოდიებს
ძლიერ სევდიანს,
და წაგიკითხავ შენს საყვარელ ბავშვურ ზღაპრებს ძილის წინ ისევ
მე ისევ მოვალ
გაგიფერადებ ნაცრისფერ დღეებს, გაგხდი ბედნიერს და იმედიანს,
ისევ ვიცეკვებთ სიბნელეში, წვიმის ხმაური ძველებურად დაგვიფრთხობს სიზმრებს.
და როცა მოვალ
ნაზ, მსუბუქ თმებში შეგიცურებ გაყინულ თითებს,
და შენს სევდიან, სველ თვალებში წავიკითხავ შენს ნეტარ ფიქრებს,
გპირდები მოვალ
მხოლოდ ჩვენ ორნი, ნათელ ღამით უსასრულოდ ვუყურებთ თოვას,
კვლავ დაგიკოცნი  სევდიან თვალებს, გაბუტულ ტუჩებს,
ხელში აყვანილს მოგატარებ თბილისის ქუჩებს
და შემოგფიცავ
რომ ისევ მოვალ...