იყო  უმთვარო  ღამე,

ჰქროდა  უკუნის  ქარი,

ტკივილ ვერ დაგიამე,

ცრიდა  ცა-მინანქარი...

არცა რა  იყო  მგონი

ჭეშმარიტი და სრული,

რკონი და ტაბაკონი...

ცად  გარდასული სული...

ვიცრემლებოდი  ზღვის  დარ,

შურ შლიდა  შაშვის  ბუდეს,

ცა-მინანქარი  ცრიდა,

ანგელოზები  სდუმდნენ...