დაინგრა ოჯახი...
დარჩა დედა შვილებთან, მარტო; მამა - ფიქრებთან, მარტო.
დედა კომპლექსით - გარეთ გასვლის რცხვენია, "რას იტყვიან, რას იფიქრებენ." - არადა ისინი მაინც იტყვიან, მაინც ყველაფერს იფიქრებენ.
მამის გონება ორჯერ თოკიდან ჩამოხსნილის და "ვაი რომ" გადარჩენილის ფიქრებს ატარებს.
დედა შვილებს:
"შენ მამასთან არ ხარ, იმათ პატრონი ყავთ, შენ - მარტო დედა.. არ წახვიდე, იმათ მიხედავენ; შენ შენს თავს უნდა მიხედო.."
მამა - მუდმივი მონატრების გრძნობით, ცრემლებით. კაცის ცრემლებით! ღვინო, არაყი - გამოსავალი. თვითონაც იცის დროებითი და ისევ ცრემლები..
დედა - ფიქრი, რომ უნდა გაზარდოს, უნდა აღზარდოს.
დედა იქცევა პატრონად, დედა ხდება მამაც. გათენებამდე დგება, მუშაობს თავდაუზოგავად შვილებისთვის..
მაგრამ ის ქალია. ქალს ჭირდება საყრდენი და როცა ეს საყრდენი შვილების მამაა და როცა ის თუნდაც დროებით გამოცლილია, "ძლიერად" ქცეულ ქალს ფსიქიკა ერღვევა. ის ვერ აკონტროლებს ემოციებს.
როგორც გულგადაბრუნებული მთვრალი ეძებს ჩუმ და ბნელ კუთხეს, რომ იქ ამოანთხიოს, იქ დაისვენოს, ისე ქალიც თავისდა უნებურად ეძებს და პოულობს... შვილებს!
შვილები - მუდმივად ნერვული სტრესის ქვეშ.. "ხვალ მამა მოვა. დედას გასვლამდე გავალ; მანქანაში დაველაპარაკებით; იქ ჩავეხუტებით; იქ ერთად ვიტირებთ. დედას არ ვანახებ რომ ვტირი. გული ტკივა, რომ მომიკვდეს?"
მერე დედაც გამოვა.
"ნეტავ შერიგდნენ."
"ნახე, გო, როგორ უყურებდა? მგონი უყვარს"
"შერიგდებიან, კი.. შენ არ იტირო, კაი?"  ამშვიდებს სულ რაღაც სამი წლით უფროსი "დიდი" და პატარა ძმას.
"კაი"
"მოდი, ვცადოთ, იქნებ გამოვიდეს.. ბავშვებისთვის..."
სიამაყე უტეხია, დაუძლეველი. "არა!" და შეძლებს ერთი კვირა არ ნახოს შვილები.
მერე ისევ "გამოდით მამა, მე ვარ"; ისევ ჩახუტება, ისევ ცრემლები. ისევ ნება უდრეკი, ქართულად უდრეკი...
შვილები - ჩუმი ცრემლებით, ყველაზე მწარე, ყველაზე შხამიანი ცრემლებით.. ერთადერთი სურვილით, რომ მშობლები შერიგდნენ. "მეჩხუბება იმიტომ, რომ ტკივა. მითხრა, ვერასდროს გაიგებო.. მაგრამ მე მესმის. მთავარია შერიგდნენ. უნდა შერიგდნენ! მერე ყველაფერი კარგად იქნება!"
ათობით წერილი ჩუმად მამასთან მაგიდაზე დატოვებული, დედასთან გულისფანცქალით მიტანილი: "დე, მა მიყვარხართ. ღმერთო, ჩემი მშობლები შეარიგე!" პატარა ხელებით დიდ გულში ჩახატული ფერადი დედა და მამა, შერიგების მერე რომ იქნებიან ისეთები....
სკოლაში სიმორცხვე.. "აი ის, სულ ბოლოში რომ ზის და წიგნიც კი არ აქვს, ისიც მამასთან ცხოვრობს"
მეგობრის კითხვა- "დედაშენს და მამაშენს რომელ ოთახში ძინავთ?" იმან რა იცის როგორია შვილებს შორის ჩაწოლილი დედის ტირილის მოსმენა დაძინებამდე...

გადის რამდენიმე წელი და შვილების გამო სიამაყე ლღვება...
ჩახუტება - მოწყურებული და გიჟური!
შერიგდნენ!
დედა ბედნიერია, მამაც, შვილებიც. ისევ შეიკრა ოჯახი, ის ნანატრი "ყველაფერი კარგად იქნება".
მაგრამ...
რჩება მამაში "ნერვები არ მყოფნის", დედაში - "გული მტკივა", შვილებში - არასრულფასოვნების კომპლექსი და არამდგრადი ფსიქიკა. და ეს ყველაფერი გაუცნობიერებლად, ყველას სურვილის საწინააღმდეგოდ.


თვალს როცა ახელ, უკვე იმდენად შავთეთრია ყველაფერი, უკვე იმდენჯერ აქვს ცხოვრებას შენთვის შემოფურთხებული, რომ ფიქრობ, უკვე ყველაფერი გვიანია.. სამ გზას ხედავ. პირველი - გაექცე ამ ყველაფერს; მეორე - გახდე ამ ცხოვრების ერთგული შვილი და ის სიხარულით გამოგკვებავს შხამგარეული რძით; მესამე - იყო ძლიერი, პირდაპირ დაუხვდე ყველა განსაცდელს, დაუპირისპირდე მათ რწმენით.
პირველის არჩევა ადვილია. ერთი თვალის მოხუჭვა და უკვე საწყალი ხარ, არავის შენი არ ესმის, ყველას "ფეხებზე კიდიხარ".. მერე ეს მაზოხიზმში გადადის და სხვანაირად არც შეგიძლია, დისკომფორტს განიცდი... დეგრადირდები.
მეორე შედარებით რთულია - აბიჯებ, თელავ შენს სინდისს, ტანჯავ ღმერთს შენში... მერე კი ნებდები ცოდვებით ტკბობას და უკვე მის ბილწ ფურთხში თავს ისე გრძნობ, როგორც დედის მუცელში.
მესამე გზისკენ ნაბიჯის გადადგმა ყველაზე რთულია. თავი აგყავს ხელში, ებრძვი შენს სისუსტეებს; იარაღდები ცოდნით "შეუძლებელი ჩვენგან, შესაძლებელ არს უფლისგან". გიჭირს, მაგრამ ბევრჯერ ძირს დანარცხებული მაინც ცდილობ. მუხლებზე ხოხვით მიდიხარ.  ფრჩხილებით ებღაუჭები უფლის გამოგზავნილ ყველა დასაყრდენს და ცდილობ იარო სწორად... რაღაცეებს ღებულობ ცხოვრებისგან, ბევრს ის თმობს. ეს არის ჯანსაღი თანაარსებობის ფორმა.

ეს ის გზებია, რომელთაც "შემოლაწუნების" მერე ხედავ და აკეთებ არჩევანს. შეიძლება კონტექსტიდან ამოვარდნილი გეჩვენოთ, მაგრამ საჭიროდ ჩავთვალე ამაზეც დამეწერა.

პრობლემა რჩება. თავიდანვე უნდა შემცირდეს იმის ალბათობა, რომ იმდენად ღრმად არ ღმოვჩნდეთ იმ ჭაობში ჩაფლულები, რომლიდან ამოსვლაც ხშირად შეუძლებელია...