დუმილს რადგან მიზეზი აქვს ,
ტუჩზე კოცნა დანაკემსი,
გასაკვირი რაა ნეტა...
პოეტური განაჩენით,
ყველა ხომ შენს ოთახშია,
სათითაო ლარნაკებში,
რაც ყვავილი დაკლებია,
მინდვრებს, ჰოდა დანარჩენი -

მაპატიებ იმედია,
ჩემს ბრალს ყველა თუ ვერ ვზიდე,
რაც ვკრიფე და რაც ვერ ვკრიფე,
რასაც მოვკრეფ მომავალში,
წელზე ფეხებს დავიდგამ და
აგაცილებ სუიციდებს,
ყველას შენსკენ გამოვგზავნი,
ელმავლით თუ თბომავალით.

ჰოდა ერთხელ კოცნა ნაკლულს,
მომაგციე ეგ ტუჩები,
სურვილს განა ასე დავთმობ,
უცებ ჯინზე თუ შევდექი,
შენ კი ისევ ბუზღუნებ და
ბანალურად მეურჩები...
კართან ახლოს, მეზობლები,
ახვლებენ უშედეგოდ...