მრუმდებოდა ზამთრის დღე,
ლამპიონი ენთო.
შენი მზერა გავრითმე,
სანახევროდ მენდო.
ბრუნდებოდა ჭირხლი...
მოვდიოდით სიცივე და
მე და შენ შორიშორ,
მკერდში ვგრძნობდი ნაბიჯებს და
შენი კაბის შარიშურს.
მოვდიოდით ორნი და
ლამპიონი ენთო.
რაღაცნაირად მომინდა,
ისევ ისე გენდო.
ისევ ისე სუნთქავდე
ჩემი ბაგის დუმილს და
რიჟრაჟიდან მწუხრამდე
ჩემს ოცნებას ბოჭავდე.
შუაღამე. მთვარე და
ლამპიონი ენთო.
სუსხს სულ არ იკარებდა,
ხელი მხარზე მედო.
მიყვებოდი რაღაცას,
მე დუმილი მერჩია,
ჩემი ლექსის პატრუქი
ისევ ისე, შენშია.
მოუკიდე, ამანთე, პოეზიად დაგედნო!
ხელი კარგად ჩამჭიდე!
წასვლა აღარ გაბედო!
ჩამეხუტე, შემოდი
ჩემში სანამ ღამეა,
სანამ ცაზე დაცურავს
ლურჯში თეთრი კამეა.
ფითრდებოდა ზამთრის ღამე...
ლამპიონი ენთო
და კრთებოდა
როგორც მაშინ შენ
პირველად რომ გაკოცე,
თვალებით რომ მანიშნე
დაუფარავ სევდის
ხმა და მითხარი:
”შენ კი -  ჩემთვის”
თუმცა -  უკვე არ ხარ...
ინთებოდა ზამთრის დღე,
ლამპიონი აღარ.